Blog

Pffff, wat er allemaal is gebeurd de afgelopen twee weken kan ik eigenlijk niet eens geloven. Het voelt nu zo onwerkelijk, maar goed, even kijken waar ik ga beginnen.

Op maandag 21 september hebben we met Veronika en haar dochter Anna de verjaardag van mijn dochter Sacha gevierd. Jammer genoeg kon ik niet bij haar zijn, maar het was fijn om het te vieren met lieve mensen om me heen en met haar kunnen video bellen.

En natuurlijk vier je zoiets niet zonder iets lekkers, dus heb ik bij het plaatselijke bakkerijtje een paar stukjes Tsjechische heerlijkheden gehaald. Ik weet dat we vanaf deze week geen zoet meer wilden eten, maar ja, dit is wel een uitzondering. Maar vanaf dinsdag echt niets meer, hadden we elkaar beloofd.

Omdat er meer duidelijkheid was gekomen over het vervolg van de relatie van mij en Willem, ging ik snel aan de slag om ons verdere verblijf in Tsjechië te regelen. Zo heb ik een vast woonadres voor hem geregeld en het bewijs daarvan konden we op vrijdag 25 september ophalen in Praag. Willem is pas vrijdagochtend in Praag gearriveerd en voordat hij in het centrum verscheen, heb ik het bewijs al opgehaald  Zo hebben we elkaar om 11.00 uur in het centrum ontmoet.

Het was een emotioneel weerzien. Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik toen voelde… blijdschap, opluchting, ontspanning, liefde……? Ik weet het niet.

Ik vind het altijd heel speciaal als ik even in Praag kan zijn, dus hebben we besloten om rustig naar een vegetarisch restaurant te wandelen dat al heel lang bestaat in het centrum van Praag en waar ik altijd naartoe ga om te lunchen. Het restaurant zit een klein stukje naast het Oude Stadsplein, op een mooie binnenplaats van een monumentaal pand. Het is daar sereen, er heerst een fijne energie en het eten is heel goed.

Daarna hebben we besloten om niet te lang in Praag te blijven en hebben we nog rustig over het Václavské náměstí gelopen richting de metro. Vandaar zijn we naar de plek gegaan waar Willem de camper had geparkeerd. Terug naar Mníšek pod Brdy was het een uur rijden en zo waren we later in de middag weer terug.

We hadden genoeg tijd om de spullen in te pakken en Willem kon nog lekker in bad, wat echt een ontzettende luxe voor hem was. Het huis was leeg, want iedereen was ergens bezig. Zo had ik tijd om afscheid te nemen van het huis en van Ginger (de hond), die inmiddels een grote vriendin van mij is geworden.

Op zaterdag 26 september hebben we al mijn spullen snel in de Blizz geladen. Het afscheid van Veronika was heel emotioneel. We hebben elkaar lang vastgehouden en gehuild. Na alles wat er de afgelopen tijd was gebeurd en de tijd die we samen hadden doorgebracht, viel het afscheid ons zwaar. Ik ben dankbaar dat we deze tijd samen hebben gehad. We hebben elkaar nog beter leren kennen, veel van elkaar geleerd en elkaar geholpen en ik zal die tijd bij hen nooit vergeten.

Daarna zijn we nog even bij de plaatselijke bakkerij gestopt. Ik ging daarheen om alleen brood te halen, maar oh my God, je kunt niet uit die bakkerij weglopen zonder nog iets erbij te nemen. Ze hadden daar zoveel prachtige Tsjechische “koláče” dat ik het niet kon laten en moest iets kopen. Ik ben eigenlijk best trots op mezelf, want ik had maar één kleine koláč met echte bosbessen gehaald.

En toen zijn we eindelijk gaan rijden naar een omgeving waar ik al heel lang naartoe wilde, Šumava. Het is een prachtig natuurgebied in het zuidwesten van Tsjechië, langs de grens met Duitsland. Het wordt ook wel het groene dak van Europa genoemd, dankzij de uitgestrekte bossen, bergen, veengebieden en heldere meren. Een groot deel behoort tot Nationaal Park Šumava en vormt samen met het Duitse Beierse Woud een van de grootste aaneengesloten bosgebieden van Centraal-Europa. Het is een heerlijke plek om te wandelen en fietsen, met kleine dorpjes, stille wegen en vooral heel veel natuur en ruimte. En dat wilde ik eindelijk meemaken.

We zijn gaan rijden richting Sušice en zodra we van de snelweg afreden, werden de wegen smaller en de omgeving bosrijker. Rond 12.00 uur zijn we gestopt op een plekje waar we een prachtig uitzicht op de bossen hadden en hebben we de tijd genomen om te lunchen met dat verse brood uit de bakkerij en als toetje die koláč, die echt verrukkelijk was.

Toen we weer gingen rijden, zag ik opeens dat we eigenlijk langs een plek "Paseka" reden die ik ooit graag wilde zien, omdat ik die op Facebook had gezien en met de eigenaar had gesproken. Deze man heeft daar met zijn familie een minizoo en een eetbare tuin gecreëerd en dat hebben ze zo mooi gedaan dat er veel bezoekers graag naartoe komen. Omdat hij toen op Facebook schreef dat hij een soort community wilde bouwen, was ik benieuwd hoe het daar was en wat de mogelijkheden waren. Die community komt er ooit wel, maar helaas zijn er nog geen duidelijke plannen.

Het was in ieder geval heel interessant om met de eigenaar te spreken en hij heeft ons ook aangeraden om naar de camping van een vriend te gaan, die vlakbij ligt en heel mooi aan de rivier zit. We vonden het een goed idee en zijn richting de camping gereden…

Na tien minuten rijden kwamen we op een plek die echt paradijselijk aanvoelde. De camping lag naast de rivier de Otava, met overal bomen en hele mooie plekken voor campers. Omdat het weekend was en maandag ook nog een feestdag was, stond de camping best vol, maar we hadden een prachtig plekje onder de bomen naast de rivier en een vuurplaats gevonden.

We hadden gelijk contact met de buren naast ons, een man en een vrouw van mijn leeftijd, en met hen hebben we een hele leuke avond gehad met voornamelijk veel muziek en zingen. Het was echt bijzonder om met hen bij het kampvuur te zitten en samen oude Tsjechische liedjes te zingen.

Het was zoals vroeger, toen ik nog in Tsjechië woonde en vaak met een groep mensen in de weekenden de bossen in ging, alleen met een slaapzak, een pannetje en een lepel. Dan ergens een vuurtje maken, samen genieten van de natuur, gitaar spelen en zingen.

We hadden ontzettend veel geluk dat het overdag heel mooi weer was, al die dagen dat we er zijn geweest. De nachten waren erg koud, maar in de camper was de temperatuur heel aangenaam om te slapen. Wat was ik blij dat we ook vloerverwarming hebben en dat we een paar dagen geleden een tapijtje hadden gekocht om onze voeten warm te houden.

De ochtenden waren erg koud, rond de 7 graden, en zo stond ik elke ochtend dik aangekleed op mijn matje braaf mijn oefeningen te doen om  warm te worden. Gelukkig kwam de zon al snel door en binnen twee uurtjes was het alweer aangenaam warm.

Zoals ik schreef, is deze omgeving geweldig om te fietsen en dat hebben we ook uitgebreid gedaan. Elke dag verschillende routes langs kleine dorpjes, door de bossen, langs verschillende rivieren, hellingen op en af (dankbaar voor mijn elektrische fiets).

En opeens was het woensdag 30 september en we moesten helaas alweer vertrekken. Het was een mooie ochtend en toen ik daar in dat zonnetje zat en naar de rivier keek, dacht ik: “IK kan niet hiervandaan weggaan zonder dat ik even in het water ben geweest.”

En zo gedacht, zo gedaan. De kleren uit en daar ging ik. De temperatuur van het water was nog net niet op het vriespunt, maar toen ik helemaal het water in ging, was dat zo ongelooflijk lekker. Jaaaa, echt heel koud, maar zó lekker dat ik daarna nog een paar keer in en uit het water ging. De zon was zo sterk dat ik daarna heerlijk aan het zonnen was met de druppels water op mijn lijf.

Na de lunch hebben we nog een mooie route gefietst, ons 12-jarige jubileum gevierd in een cafeetje in Modrava en toen moesten we Šumava en de camping echt verlaten. Wat was dat een bijzondere tijd. Heel dankbaar!

Omdat we op donderdag 1 oktober weer in Praag moesten zijn bij de vreemdelingenpolitie, gingen we in de avond richting Praag. We hebben goed bekeken waar we moesten zijn en besloten om ergens in de buurt te parkeren waar dat kon en de volgende ochtend met de fiets ernaartoe te gaan.

“Fietsen door Praag… dat wordt weer een avontuur”, dacht ik. En ook nog een plek vinden waar we veilig en rustig een nacht konden doorbrengen, zou een uitdaging worden… dacht ik.

Maar Willem had de omgeving op Google Maps goed verkend en zo kwamen we om half tien ’s avonds op een plek achter een grote winkel waar ook een paar grote vrachtwagens stonden om te overnachten. We hebben onze Blizz er ergens tussen gezet en gingen snel slapen. De plek was donker en rustig en het voelde veilig.

In de ochtend hebben we ons snel aangekleed, tanden gepoetst, Blizz verplaatst naar het parkeerterrein bij Lidl, dat dichtbij was, en wonder boven wonder konden we daarvandaan een fietspad nemen waarop we na tien minuten bij de bestemming waren… bijna…

Want de plek van de vreemdelingenpolitie was echt goed verstopt tussen allerlei gebouwen, waar ook nog overal hekken stonden omdat er overal iets werd gebouwd. Na een paar minuten gestrest zoeken waar eigenlijk de ingang was, hebben we hem eindelijk gevonden.

Precies op tijd waren we binnen. Een nummertje trekken en dan zitten, wachten, hè hè… wat een spannende ochtend was het. Maar dat was pas het begin.

Toen we bij het loket kwamen en alle benodigdheden hadden overhandigd, kregen we plotseling te horen dat het bewijs van de zorgverzekering niet goed was en dat Willem zich “even” moest gaan verzekeren bij een Tsjechische verzekering…

Eh… wat?

Ja, anders konden ze het niet in behandeling nemen.

Ik kijk naar hem en ik kijk naar haar en ik denk: “Nee, dat kan niet waar zijn…”

Deze jonge dame heeft waarschijnlijk mijn wanhopige blik goed begrepen en heeft zeker weten ook een heel liefdevol hart (kon niet anders, want het was een prachtige Kapha-vrouw) en zei: “Als je het kruisje ergens anders zet, dan is het niet nodig.”

Ze liet zien wat ik moest veranderen, ik heb het gedaan en toen hadden we blijkbaar alles wat nodig was. Een handtekening gezet, bewijs van indiening gekregen en het was geregeld.

Nou, ik dankte het Universum duizendmaal hiervoor. Wat een happening.

We pakten de fietsen en gingen snel terug naar Blizz en daar konden we weer tot rust komen.

We hebben ook besloten om niet te lang daar te blijven, hebben onze route uitgestippeld richting Písek en Tábor en zijn gaan rijden.

Tijdens het rijden ging het motorlampje oranje branden en Willem besloot om een garage te zoeken om het te laten uitlezen en te kijken wat er aan de hand was.

Ik zal niet uitgebreid schrijven wat er tijdens dat ritje is gebeurd, maar het was veel. Onze communicatie is geëscaleerd en we hebben besloten dat we uit elkaar gaan.

BOEM!

In het kort… de spanningen en ergernissen van de afgelopen maanden zijn zo groot geworden dat we, ondanks het feit dat we ons best deden, op het punt kwamen dat het voor ons beiden niet meer te doen was.

Wat er daarna gebeurde laat ik achterwege, maar uiteindelijk hebben we de garage gevonden, een afspraak gemaakt voor de volgende dag om 10.00 uur en zijn we een camping gaan zoeken.

We hebben een mooie en rustige camping gevonden, een kwartiertje van Písek, waar we als enigen op een grote camperplaats stonden. Dat was precies wat we nodig hadden, want na de beslissing die we hadden genomen, was ik eigenlijk alleen maar aan het huilen. Ik ben blij dat we op een plek waren waar ik ongestoord alle emoties door me heen kon laten gaan en ze los laten..

Het voelde en voelt nog steeds onwerkelijk. Slapen lukte niet en we kwamen in de ochtend kapot uit de camper.

In de garage hebben ze niets ernstigs gevonden, de motor gereset en zo gingen we een plekje zoeken waar we konden in Písek staan en de stad konden ontdekken. Ik wilde alleen zijn en ging alleen de stad in.

Verzonken in mijn gedachten en emoties heb ik toch kunnen genieten van die prachtige stad, de oudste stenen brug en de rivier Otava, die hier in de stad veel groter was dan waar ze langs de camping stroomde.

Wat ga ik nu doen? Waar ga ik heen? En meer van die existentiële vragen gieren door mijn hoofd. Het verdriet, de boosheid, wanhoop en nog meer heftige emoties blijven komen en gaan… en ik herken het. Het is niet de eerste keer dat ik het einde van een relatie meemaak.

Ik weet dat ik hier doorheen moet, ik weet dat het een tijdje zwaar zal zijn, maar ik weet ook dat de zon altijd weer opkomt en als één deur dichtgaat, er een andere opengaat en meestal nog een mooiere.

Omdat ik voorlopig echt geen idee heb wat mijn volgende stap is nadat onze wegen definitief scheiden, blijven we nog even samen in de camper reizen totdat alles geregeld is wat geregeld moet worden. Dat zal ongeveer nog drie weken duren en we leven dus nog steeds samen, maar dan meer naast elkaar.

Ik ben eigenlijk ergens blij dat we die tijd hebben om alles te bespreken en te regelen wat geregeld moet worden. Het is ook heel fijn dat er geen andere mensen bij zijn en dat we veel in de natuur zijn. Ik voel hoe belangrijk het is om de natuur om me heen te hebben, want die werkt enorm heilzaam.

En zo gingen we vrijdag verder naar de camping die dichtbij de stad Tábor ligt. Ik voel dat ik zo veel mogelijk alleen wil zijn en doe alleen de noodzakelijke dingen met Willem.

Vandaag is het zaterdag, het zonnetje schijnt, ik ben al een beetje van de eerste schrik bijgekomen en probeer te bedenken wat ik zal doen.

Vanmiddag ben ik naar de stad Tábor gefietst, die ongelooflijk mooi is en Písek bijna in zijn schaduw zet. Lekker alleen fietsen door de natuur, door de stad, over de rivier en langs de vele vijvers doet me goed.

Dankbaar voor deze dag. Tot volgende keer.