Blog

Vandaag is het zondag 20 september en ik heb de afgelopen twee weken een bijzondere tijd gehad bij mijn lieve Tsjechische vrienden in Mníšek pod Brdy, een klein stadje ongeveer 20 kilometer onder Praag.

Toen we op maandag 7 september bij hen aankwamen, voelde ik een soort opluchting. Alles wat ik de afgelopen tijd moest regelen, was gelukt en afgerond. Ik kon weer verder en de plek van mijn familie achter me laten.

Ik denk en voel dat deze langere periode bij mijn familie energetisch een groot effect heeft gehad op alle gevoelens die heen en weer gingen, voornamelijk tussen mij en mijn ouders. Ik heb het idee dat ze mijn manier van leven weer iets meer hebben geaccepteerd en het deed me goed om mijn moeder de afgelopen dagen meer ontspannen te zien. Ik heb hun laten zien hoe ik leef en ze soms bewust gemaakt van hun gedachten over mij en wat het met mij doet als ze zo beperkt over mij blijven denken. Ik hoop dat er iets in hun gedachten is veranderd en dat ze meer vertrouwen in mij hebben gekregen.

Op maandag 7 september ben ik ook begonnen met een 11-daagse Sadhana van de Kundalini Yoga School, deze keer met het thema Healing. Echt een perfecte timing.

Na een ochtend werken hebben we na de lunch alles weer ingepakt, een voorraad aardappels, groenten en ingemaakte lekkernijen meegenomen en zijn we gaan rijden.

Zoals ik al had geschreven, hadden Willem en ik afgesproken om de komende periode apart verder te gaan, zonder een afgesproken einde. Er is de afgelopen maand een hoop gebeurd tussen ons en ik voelde dat het goed voor ons zou zijn om even ieder op zichzelf te zijn.

Willem heeft me afgezet, we hebben mijn spullen uitgeladen, mijn fiets geparkeerd en afscheid genomen met tranen in onze ogen, niet wetend wat onze relatie te wachten stond. En toen was hij weg.

“Kom, je bent hier thuis en we zijn heel blij dat je er bent,” zei Veronika.

En dat voelde ontzettend goed.

Ik mag bij hen zijn wie ik ben. Ik hoef niet op mijn tenen te lopen. Ik heb mijn eigen kamer, apart van de rest van de familie, met een fijne badkamer en ik mag voor hen koken. Iets wat Veronika zelf niet graag doet en ze is dan ook heel erg blij dat ik die taak voor ‘the time being’ van haar overneem.

En voor mij is het juist heerlijk om voor deze familie te mogen koken en bakken. Ze vinden eigenlijk alles lekker wat ik maak en ik krijg veel complimenten, wat me nog meer het gevoel geeft: ik ben hier nuttig. Zij helpen mij en ik help hen. Heerlijk!

Maar er zit hier ook een kant aan die best gevaarlijk is...

Ze zijn namelijk dol op zoet eten. En ook al zijn ze voorzichtig met suiker en vinden ze gezond eten belangrijk, er is werkelijk áltijd wel een reden om een ‘dessert’ te maken.

Dat gaat ongeveer zo:

“We hebben hier nog pruimen, zullen we daar een cake van maken?”

Of: “Laten we iets lekkers maken, maar dan wel gezond. Wat vind je van een kwarkcake?”

Of, en deze was volledig mijn eigen schuld: “Ik heb een recept gezien voor brownies van courgette. Zullen we die eens uitproberen?”

Of gewoon: “Ik heb trek in žemlovka...” Een oud Tsjechisch gerecht van brood, appels en kwark.

En natuurlijk maak ik het voor de huisbaas. 😄

Gelukkig gaat hij komende week voor een week op zakenreis en Veronika en ik hebben al afgesproken dat we die week géén zoete dingen gaan maken. Ik ben benieuwd of het lukt.

Zelf maak ik me ondertussen klaar voor mijn detox, dus ik hoop dat het míj in ieder geval gaat lukken...

Binnen een paar dagen heb ik ook de verzorging van de dieren op me genomen en zo zorg ik voor het eten voor de hond, de kat en de vele vogels die hier in de tuin leven.

De tuin hier is prachtig, met veel bomen, veel gras, een beekje en een vijvertje. Alles is prachtig aangelegd en ik werk dan ook graag buiten. Vanuit de tuin kijk je uit op het plaatselijke kasteel en daar loop ik vaak langs tijdens mijn wandelingen met de hond, van wie ik inmiddels de beste vriendin ben geworden.

Kortom, een ideale plek voor mij om tot mezelf te komen in deze paradijselijke omgeving met lieve vrienden.

Ik voel me ook heel erg gezegend dat ik hier zo vlak bij Praag zit. Na een week genieten van de natuur en het ontdekken van het stadje werd ik door Veronika uitgenodigd om mee naar Praag te gaan met een goede vriendin van haar, die voor haar verjaardag een bezoek aan een bijzondere tentoonstelling cadeau had gekregen.

Op het moment dat we in Praag aankwamen, was ik opnieuw zo verrukt van de schoonheid van deze stad!

In de Praagse Loreta is nu een bijzondere jubileumtentoonstelling ter ere van 400 jaar Loreta.

Je ontdekt er het verhaal van de vele Loreta’s die vanaf de 17e eeuw door heel Tsjechië werden gebouwd als kopieën van de Santa Casa in het Italiaanse Loreto. En daarbij horen ook de bijzondere Zwarte Madonna’s die op verschillende plekken in Tsjechië werden vereerd. Elke Madonna heeft haar eigen geschiedenis en haar eigen plek van herkomst, maar allemaal verwijzen ze naar de beroemde Zwarte Madonna van Loreto in Italië.

De Praagse Loreta is een bedevaartcomplex dat bestaat uit meerdere gebouwen, waaronder een kerk, kloostergangen en kapellen. Op de binnenplaats staat de Santa Casa met de Zwarte Madonna. Het is een prachtig gebouw, aan de buitenzijde rijk versierd met beelden.

Op het moment dat we aankwamen, hoorden we de klokken van Loreta klinken. Ze werden speciaal voor gasten bespeeld. Geluksvogels zijn we. 😊

De tentoonstelling was heel bijzonder en natuurlijk was de dag nog niet afgelopen. Daarna nam ze ons mee naar een Indiaas restaurant, wat ook heel aangenaam was. En alsof het nog niet genoeg was, parkeerden we daarna op Malostranské náměstí en gingen we naar nog een prachtige kerk, de plek van het Praagse Kindje Jezus.

Het Kindje Jezus van Praag (Pražské Jezulátko) is een klein wassen beeldje uit de 16e eeuw dat je vindt in de Kerk van Onze-Lieve-Vrouw van de Overwinning in Malá Strana. Het wordt al eeuwen vereerd als symbool van liefde, bescherming en vertrouwen en mensen van over de hele wereld komen hier bidden om hulp, bescherming of genezing. Volgens de traditie worden aan het Kindje Jezus ook wonderen en bijzondere gebedsverhoringen toegeschreven. Bijzonder is bovendien dat het beeldje een enorme garderobe met kostbare gewaden heeft en regelmatig wordt omgekleed volgens de kerkelijke kalender.

Ook al heb ik ooit drie jaar in Praag gewoond, ik had dit nog nooit gezien en het was echt schitterend. De energie in de kerk voelde heel lief en zacht.

En natuurlijk nam ze op de terugweg ook nog iets lekkers mee voor bij de koffie. Zo hebben we deze bijzondere dag afgesloten op het terras van hun huis, met een heerlijk kopje koffie erbij.

Ondertussen houd ik contact met Willem. Hij is even blijven hangen in Duitsland en na een paar dagen in Neurenberg is hij verder naar Koblenz gegaan. Daar ging hij een week druiven plukken. Hij vond het heerlijk om dat te doen, weer tussen de mensen te zijn, zich nuttig te voelen en tegelijkertijd de tijd te nemen om te bedenken waar hij daarna naartoe zou gaan.

Die week kreeg ik ook een uitnodiging voor de viering van de 50ste verjaardag van een vrouw Klara die ik op het Healing Festival heb leren kennen en met wie ik al snel bevriend ben geraakt. Weet je haar nog uit mijn verhaal over het Healing Festival?

Omdat ik natuurlijk een cadeautje moest vinden, was Veronika weer zo attent om aan te bieden mij naar Praag te brengen, zodat ik daar rustig iets kon uitzoeken.

En zo belandde ik in een enorm winkelcentrum, waar ik vooral blij was toen ik een enorme boekenwinkel vond en me tussen al die boeken kon wanen. Heerlijk vind ik dat.

Maar zodra ‘the mission’ compleet was, werd de energie daar me al snel te veel. Ik ben zo snel mogelijk naar buiten gegaan en heb daar op Veronika gewacht. Winkelcentra zijn echt niets voor mij.

Het feestje begon op zaterdagmiddag, maar op vrijdag kwam Veronika met de vraag of ik met haar, haar man en die vriendin mee wilde naar een lezing van een alchemist die vertelde over hermetisch helen.

Nou, nee zeggen was geen optie, want om daarbij te mogen zijn én ook nog in het ongelooflijk prachtige stad Kutná Hora, was op zichzelf al een bijzondere happening.

Ik was zo verrukt van de schoonheid van de stad.

Robert, de man van Veronika, nodigde ons ook uit voor een lunch in een oud restaurant dat er al eeuwen staat en waar ze waanzinnige gerechten serveren. Daarna nog een kopje koffie met natuurlijk iets (heel erg) lekkers en vervolgens naar de lezing.

Wat voor mij zo bijzonder was, was dat deze meneer dingen vertelde die ik eigenlijk al herkende vanuit Ayurveda. Het was interessant om te ontdekken hoe ze de principes van de natuur in Europa veel later hebben ontdekt en beschreven, terwijl veel daarvan al duizenden jaren bekend was in India. Ik geloof dat deze kennis ook veel ouder was in Europa alleen werd het voornamelijk door vrouwen gebruikt die daardoor als heksen werden bestempelt. En dan komt er een man die er iets bijzonders van maakt en dan mag het wel...snap je het?

Na de lezing brachten ze mij ook nog naar het feest van Klára, met de woorden: “Laat maar weten wanneer je weer opgehaald wilt worden, geen probleem.”

Wauw. Ik moet mezelf soms echt even knijpen om te beseffen dat het waar is dat ik zulke verschrikkelijk lieve vrienden heb.

Ik had heel erg veel zin in het feestje. Niet alleen om Klára en haar vriend weer te zien, maar ook om nieuwe mensen te ontmoeten en te leren kennen. Klára is een bijzondere vrouw en het kan bijna niet anders dan dat zij ook bijzondere mensen om zich heen heeft.

Ik heb niet iedereen kunnen spreken, maar de mensen die ik sprak waren stuk voor stuk bijzonder om mee te maken.

Voor het donker werd, zijn we met z’n allen door het bos gewandeld naar een plek waar iedereen perplex van stond. Opeens kwamen we boven op een rotsheuvel vol stenen en hadden we uitzicht over een prachtige vallei, met de kronkelende rivier Sázava door het enorme bos heen, het treinspoor erlangs, kleine huisjes...

Echt niet te geloven zo mooi.

De BBQ daarna, met fijne muziek en fijne mensen, was een fantastische afsluiting. En om 11 uur ’s nachts stond Robert alweer op mij te wachten om mij naar huis te brengen.

En dan is er nóg iets waar je bijna niet aan ontkomt als je in september in Tsjechië bent: burčák.

Veronika heeft een paar heel goede vrienden en een van hen is een man met ontzettend veel kennis over kruiden, specerijen en hun werking. Het is altijd heel leuk om met hem te praten, omdat we onze kennis kunnen uitwisselen en vaak vanuit verschillende richtingen toch weer bij dezelfde dingen uitkomen.

Gisteren kwam deze vriend aan met twee flessen burčák.

En als je niet weet wat burčák is, moet ik dat natuurlijk even uitleggen. Burčák is jonge, gedeeltelijk gegiste druivenmost die in Tsjechië vooral tijdens de wijnoogst, meestal van augustus tot in het najaar, wordt gedronken. Het is troebel, zoet en fris, zit nog midden in het gistingsproces en bevat daardoor al alcohol. En juist omdat het zo makkelijk wegdrinkt, kan het verraderlijk zijn.

Dus ja... vandaag moesten we natuurlijk al in de middag de burčák proeven die hij speciaal voor ons had meegenomen. En eerlijk is eerlijk: hij had een héle goede voor ons uitgezocht.

Veronika vertelde dat juist deze drank heel goed zou passen in de detoxperiode, omdat hij reinigend zou werken... Ik geloof haar natuurlijk graag, maar ik ga het later nog wel even uitzoeken. 😄

Het is eigenlijk een wonder dat ik dit verhaal nog zo helder kan schrijven.

Of misschien is dát juist de reden?

Het is nu zondag en als ik terugkijk op de afgelopen twee weken, realiseer ik me dat er in mij iets is geheeld.

Op donderdag, na de laatste ochtend met Sadhana, voelde het in mij rustig en zacht.

De zorgelijke energie van mijn ouders is van me afgegleden. Het geruis tussen Willem en mij is duidelijker geworden en weggeëbd. En ik kon weer helder voelen dat, hoe geweldig het hier ook allemaal is, dat spreekwoord ‘Home is where your heart is’ voor mij bij Willem ligt en zo voelt hij het ook.

Hoe lang ik hier nog blijf, weet ik niet. Waar Willem volgende week is, weten we ook nog niet.

Maar dat we binnenkort weer samen zullen zijn, dat weten we wel.

Tot volgende keer.