Blog

En de avontuur gaat door.....

Na 8 dagen bij mijn familie zijn we eindelijk op 12 maart vertrokken weer richting Nederland. Eerst gingen we langs mijn lieve Tsjechische vrienden die een stukje onder Praag wonen. Bij hen hebben we altijd zoveel te vertellen en met elkaar te delen.

De volgende middag reden we weer een stukje verder richting Duitsland. We bleven een nachtje slapen in een hotel aan de grens waar het heel spookachtig uitzag met de afgebroken takken van de bomen langs de weg maar heel fijn klein hotel met echte Tsjechische eten waar ik gek op ben, behalve dat bijna alles met vlees was. Omdat we geen vlees meer eten en geen alcohol drinken, is het nog soms uitdaging om ons altijd eraan te houden.  Maar echte Tsjechische knoedels met zoete kool was ook al een traktatie voor ons.

Volgende ochtend reden we verder terug naar huis, daar waar onze harten zijn,  bij vrienden en familie.

We hadden die zondag, 15 maart, afgesproken om bij de dochter van Willem te gaan eten. Rond vier uur 's middags kregen we echter een berichtje dat het niet ging lukken, omdat haar vliezen waren gebroken en ze met spoed naar het ziekenhuis moest. Dat was natuurlijk ontzettend spannend en tegelijkertijd moesten we snel een alternatief bedenken.

Gelukkig konden we terecht bij onze lieve vriendin Marjo, die voor mij voelt als een tweede moeder. Onderweg haalden we nog wat boodschappen (bijna verdwaald in de verbouwde Dekamarkt), kookten samen en genoten van een heerlijke avond. Wat was het een feest om elkaar weer te zien. En later in de avond mochten we toch nog langs het ziekenhuis om Lotte te zien, nog even met de baby in haar buik.

Omdat Willem veel moest regelen voor een auto die ooit een camper zou worden en ik juist tijd en rust nodig had om door te gaan met mijn werk, heeft hij twee nachten bij Stayokay geslapen en ik bij Marjo. Zo hadden we allebei even onze eigen ruimte, en dat was eigenlijk ook heel fijn en tegelijkertijd best vreemd om maanden naast elkaar te slapen opeens weer alleen in bed te liggen.

Zo blij als ik was dat ik bij Marjo kon logeren, voelde het ook echt heel vreemd in Nederland te zijn… alsof ik in een andere tijdlijn ben beland. Mijn lichaam liet me van alles voelen en de enige wat ik kon doen was doorademen en mijn lievelingsmantra herhalen “Alles is perfect”

Lieve Marjo maakte het begin van in Nederland zijn wel heel aangenaam en ik was haar heel dankbaar dat ik bij haar niet alleen fysiek kon zijn maar ook echt kunnen ontspannen. Een dagelijks bordje soep in de middag was ook precies wat ik nodig had.

Drie dagen later, op 18 maart, konden we intrekken in een mooie maisonnette in Heemskerk van een andere lieve vriendin, Loes, waar we tot 7 april zijn gebleven. En op die dag werd ook onze kleindochter geboren: prachtige Camille. Wat bijzonder dat we precies op tijd terug waren, want Camille werd drie weken eerder geboren dan verwacht. We waren dus nét op tijd om Lotte nog heel te zien maar ook  Camille te verwelkomen. 

In die tijd van ons verblijf in Nederland zijn we maar liefst zeven keer verhuisd naar huizen en appartementen van verschillende vrienden en kennissen. En dan tel ik niet de verhuizingen naar de camper.

Als ik erop terugkijk, vind ik het nog steeds een klein wonder hoe er steeds precies op tijd weer een volgend huis werd aangeboden. Alsof er boven iemand een perfecte planning had gemaakt. Totdat we uiteindelijk in de camper konden slapen en verschillende mooie plekjes vonden om te wildkamperen.

Zo hebben we vanaf 7 april gepast op twee katten in Castricum, waar we tot 24 april zijn gebleven. In die periode kregen we ook verdrietig nieuws. Eén van de katten die wij vorig jaar hadden afgestaan aan lieve mensen in Castricum was aangereden en overleden. De eigenaresse belde ons meteen omdat we nog altijd een warme band met hen hadden. Zo konden we met z'n vieren afscheid nemen van onze lieve, grappige Sunny, die pas 2,5 jaar oud was.

Ook heb ik op 16 april mijn nieuwe bedrijf Alena Kadidlova - Living Ayurveda officieel laten inschrijven bij de Kamer van Koophandel. Weer een mooie stap.

Ondertussen hebben we ook de naam voor onze camper bedacht. Want zeg nou zelf... zo’n camper waar wij ooit in gaan lang reizen en ons huis wordt, voelt bijna als een gezinslid. We noemden hem Blizz. Waarom? Omdat hij ons straks overal naartoe zou brengen, door weer en wind en we gaan ervan uit dat onze leven in de camper echte bliss wordt.

Ook hebben we kunnen de 50^ste verjaardag van onze dierbare vriendin vieren en nog paar belangrijke ontmoetingen gehad met andere vrienden en familie. 

Op 24 april moesten we alweer uit het huis met de oppaskatten, terwijl we pas op 26 april in het volgende huis terecht konden. Omdat Blizz inmiddels zover af was dat we erin konden slapen, plassen én ons wassen, besloten we deze twee nachten als proef in onze eigen camper door te brengen.

Zo parkeerden we onze toen nog felgele Blizz ergens bij Parnassia. Het weer was prachtig. De nachten waren nog een beetje fris, maar het beviel ons verrassend goed. We hebben heerlijk geslapen en werden wakker onder de bomen, met het gezang van de vogels. Heerlijk. Na die twee nachten verhuisden we naar onze lieve vrienden in Castricum, waar we tot 5 mei op de cavia's pasten en mochten genieten van hun heerlijke huis.

Precies op tijd kwamen eindelijk de speciale ramen voor Blizz binnen, die Willem al in februari in China had besteld. Ze hadden flinke vertraging opgelopen doordat de Straat van Hormuz was afgesloten. Ik begon me eerlijk gezegd af te vragen of ze ooit nog zouden aankomen. Maar op 25 april werden ze bezorgd. Wat een feest weer!

Ondertussen was Willem lekker voor de deur aan Blizz aan het werken en kon ik ongestoord doorgaan met mijn eigen werk. In die periode werd duidelijk dat we het voor 6 mei niet zouden redden. We moesten dus opnieuw bedenken waar we daarna konden verblijven.

En toen gebeurde er weer iets bijzonders.

Op Koningsdag kwamen we andere vrienden tegen. We hadden een gezellige ontmoeting en ineens zeiden ze heel spontaan: "Wij gaan op 4 mei acht dagen naar Engeland. Willen jullie in ons huis verblijven? "Nou... daar hoefden we natuurlijk niet lang over na te denken.

En zo zaten we van 5 tot 13 mei in hun huis. Een appartement op de vijfde verdieping met een prachtig uitzicht over Castricum en de omgeving.

Het werk aan Blizz vorderde gestaag. Binnen was bijna alles klaar en nu was de buitenkant aan de beurt. We hadden inmiddels een afspraak gemaakt voor 26 mei bij een wrapbedrijf dat onze gele Blizz zou omtoveren tot een prachtige groene camper. Maar voordat het zover was, moest er nog flink wat gebeuren: resten van stickers afhalen, schuren, deuken eruit halen en alles voorbereiden voor het wrappen. 

Omdat we nog steeds in Nederland moesten blijven, hadden we daarna opnieuw een plek nodig om te verblijven.

En wat gebeurde er toen?

Andere lieve vrienden uit Edam, die een poppentheater hebben, gingen op 18 mei op tournee naar Zwitserland. En zo kregen wij weer een sleutel van een prachtig huis, vlak bij de kaasmarkt.

We zouden dus vanaf 13 tot 18 mei weer in Blizz slapen. Maar dit keer lukte het niet meer bij Parnassia. We werden daar weggestuurd en moesten 's avonds snel een ander plekje zoeken. Uiteindelijk vonden we een parkeerterrein bij een bouwbedrijf. Ik vond het best spannend en heb die nacht niet heel goed geslapen.

De volgende dag reden we verder en vonden we een rustig plekje aan de rand van Castricum, richting Heemskerk. In het weekend was het daar heerlijk rustig, maar vanaf maandag werd het minder handig, omdat het naast een middelbare school lag. Dus zijn we voor een nachtje bij vrienden in Limmen op de oprit gaan staan en op maandag vertrokken we richting Edam.

We konden inmiddels ook in Blizz koken dus we hadden bijna niets gemist, behalve……een douche. Maar ook weer in deze situatie ben ik zo dankbaar voor al onze vrienden bij wie we mochten aankloppen en even douchen. 

Omdat we dan eigenlijk nog moesten wachtten totdat Blizz zijn kleurmetamorfose zou krijgen, was Willem bezig met de laatste puntjes op de i. Verven, gordijntjes ophangen, handige opbergplekjes maken, behang plakken... hij verveelde zich geen moment. Ik was ondertussen lekker aan het werk en daarnaast hebben we heerlijk door de omgeving gefietst en nieuwe plekken bezocht. 

T

oen ons verblijf in hun huis ten einde liep en we nog steeds niet wisten waar we daarna zouden slapen, begon ik me toch een beetje zorgen te maken. Juist in die week moest Blizz namelijk twee dagen in de werkplaats blijven om gewrapt te worden dus we hadden ook geen camper meer om te slapen. Gelukkig wisten we dat we bij onze vrienden in Monnickendam  altijd welkom zijn dus we hadden wel een backup maar wat er dan is gebeurd….

Ik weet nog dat ik midden in de nacht wakker werd en lag te denken hoe en wat. Uiteindelijk viel ik weer in slaap met de gedachte: het komt vast goed.

En als je nog niet in wonderen gelooft... dan misschien na dit verhaal wel.

De volgende ochtend werd ik wakker en kreeg ik een berichtje van een lieve vriendin uit Edam die ik al heel lang ken en heb een mooie geschiedenis met haar. Ze vroeg waar we waren, of we al een plek hadden en schreef vervolgens dat we van harte welkom waren om bij haar te verblijven.

Wauw...

Ik kon het bijna niet geloven. Maar ergens voelde het ook precies passend bij hoe deze hele periode verliep. Er komt altijd een oplossing.

En zo mochten we van 25 mei tot 3 juli verblijven in één van de mooiste huizen aan een gracht in Edam.

We dachten eerst dat het maar voor één week zou zijn, maar in de eerste twee weken gebeurde er zoveel onverwachts bij haar dat zij uiteindelijk besloot om samen met haar vriend eerder op vakantie te gaan. En zo hadden wij opeens vijf weken lang het hele huis tot onze beschikking. Zij vond het een fijn idee dat er iemand op haar huis en plantjes paste, en voor ons was het ideaal. 

Juist in de periode waarin het ontzettend warm was, konden we comfortabel slapen en werken. We gingen bijna iedere dag zwemmen in het IJsselmeer en soms zelfs in de gracht voor het huis. Hoe gaaf is dat? 

In de omgeving van Edam kun je geweldig fietsen aan alle kanten. We hebben gefietst naar Warder en via Oosthuizen terug, een dagje Volendam, Monnickendam en Marken, een dagje Broek in Waterland, Ransdorp, Uitdam en Monnickendam via Overleek. Wat was dat mooi.

Terwijl de weken voorbijgingen, merkte ik dat het gevoel van geen eigen huis te hebben steeds meer naar de achtergrond verdween. Daarvoor in de plaats kwamen avontuur en nieuwsgierigheid naar het onbekende. Ik voelde steeds sterker dat we de juiste beslissing hadden genomen.

Ik daalde steeds dieper in ons nieuwe leven, waarin bijna alles anders is dan vroeger. Juist daardoor werd ik me nog bewuster van hoe belangrijk het is om regelmatig stil te staan bij wat ik voel, wat ik denk, wat ik doe en hoe ik reageer. Op situaties, maar ook op Willem. Om zoveel mogelijk aanwezig te zijn in het nu. Om de angsten die soms opkomen niet weg te duwen, maar ze waar te nemen, te doorvoelen en vervolgens weer los te laten. Om onzekerheden te relativeren en te vertrouwen dat er altijd weer een oplossing komt, zoals we de afgelopen maanden zo vaak hebben ervaren.

I

k merkte opnieuw hoe belangrijk mijn ritme en regelmaat voor mij zijn. Mijn ochtendroutine, gezond eten, bewegen, mediteren en bewust tijd nemen om stil te staan bij mezelf. Juist die gewoontes houden mij in balans, ook als alles om me heen voortdurend verandert.

Ik leer steeds meer dat dit nieuwe leven niet draait om controle hebben over alles wat er gebeurt, maar om mee te bewegen met wat het leven brengt. Om steeds opnieuw de balans te vinden, zonder daarbij te vergeten te genieten. En misschien is dát wel de mooiste reis die we aan het maken zijn.

En toen was Blizz eindelijk zover. Hij was prachtig groen gewrapt, met zwarte accenten. We werden er allebei verliefd op.

Maar... hij was nog niet klaar.

Het volgende grote project was het plaatsen van het raam, iets wat pas kon nadat Blizz was gewrapt. Gelukkig is Willem ontzettend handig en had hij ook dat project binnen twee dagen afgerond. Hierna hebben we ook een reisje gemaakt naar Veluwe waar we in de omgeving van Loenen 2 dagen zijn verbleven en heerlijk door de Veluwe gefietst. Het voelde steeds meer als thuis in de Blizz, ook al was het wennen aan het kleine ruimte met z’n tweeën. 

Omdat we inmiddels hadden besloten om vier maanden in Nederland te blijven en ik al had afgesproken om samen met een Tsjechische vriendin met mijn Citroën naar Tsjechië te rijden, zodat ook die auto daarheen kon, hadden we nog ongeveer tien dagen.

We besloten daarom onze garage ook leeg te maken en de huur op te zeggen. Er moest ontzettend veel weg. Gelukkig is het ons nét op tijd gelukt. Ik moest toen terugdenken aan de tijd waarin we ons huis leegmaakten en telkens opnieuw keuzes moesten maken over wat weg mocht en wat mocht blijven. Ik kan je vertellen...Dat ging deze keer al een stuk makkelijker.

Vanaf 3 juli hebben we weer wild gekampeerd. Een paar dagen op een prachtig veldje onder de bomen in Limmen, een paar dagen bij de inmiddels gesloten middelbare school, op 8 juli nog een nachtje in Edam bij het voetbalveld en daarna nog een weekendje bij een vriendin. Het werken tussendoor ging verrassend goed. Ik vind het heerlijk om in Blizz of lekker buiten met mijn laptop te zitten. Een mens heeft helemaal niet zoveel nodig om gelukkig te zijn.

En toen werd het ineens tijd om ons echt klaar te maken voor vertrek naar de volgende bestemming.

De laatste avond voor vertrek hebben we weer bij Marjo doorgebracht. Bijzonder hoe dat is gegaan – de eerste avond bij haar en de laatste avond ook. Ik had de volgende dag nog met mijn “bestie” een halve dag doorgebracht in Twiske en dan in de avond richting Leiderdorp, slapen en volgende dag wegrijden.

In al die tijd in Nederland hebben we ontzettend veel vrienden gezien, familie bezocht en genoeg tijd met de kinderen doorgebracht . IK ben heel dankbaar voor deze tijd en realiseer me hoe enorm rijk we zijn met zoveel lieve mensen om ons heen.

Op 15 juli was het moment om echt uit Nederland te vertrekken aangebroken. Ik voelde heel sterk dat ik mijn thuis achter me laat. Dat gaf me een weemoedig en verdrietig gevoel. Maar er zijn tijden van blijven en de tijden van gaan dus  daaaaaag Nederland  en  samen met een Tsjechische vriendin zijn we gaan richting Tsjechië rijden. Na 12 uur in de auto zitten met heel veel geklets, kon ik mijn ouders eindelijk weer omhelsen..

Willem moest nog een paar laatste dingen regelen in Nederland en kwam uiteindelijk de volgende ochtend, op 16 juli, ook aan in Tsjechië.

En nu zitten we hier.

De volgende ronde van regelen in Tsjechië is alweer begonnen...

Maar dat is weer een verhaal voor de volgende keer. 😊