Blog

In mijn laatste verhaal schreef ik dat we op zondag 2 augustus zouden vertrekken naar Světlá nad Sázavou, waar al vanaf vrijdag 31 juli de voorbereidingen voor het Healing Festival waren begonnen.

Eerst nam ik nog uitgebreid de tijd voor yoga, iets wat ik elke zondag doe en het liefst niet oversla. Het is inmiddels een vast onderdeel geworden van mijn zondagochtendritueel, net zoals geen wekker zetten en bewust vertragen.

Na weer een heerlijke Tsjechische lunch met knoedels en goulashsaus nam ik ook nog de tijd om met mijn vader te wandelen en een belangrijk gesprek met hem te voeren. Een gesprek dat ik helaas niet met mijn moeder kan voeren.

Ik wilde met hem praten over dingen die vroeger zijn gebeurd en hem uitleggen hoe ik me daar al die jaren over heb gevoeld, omdat het nog steeds in me zat en ik wilde er niet langer mee lopen. Het mooie is dat ik met hem zulke onderwerpen kan bespreken als twee volwassen mensen die veel van elkaar houden. Het gesprek deed ons beiden goed en ik denk dat mijn vader nu toch ietsje meer van mij begrijpt en kan de liefde makkelijker laten stromen.

In de middag vertrokken we eindelijk richting het festival. Na ongeveer twee uur rijden kwamen we aan in een prachtig klein stadje met mooie gebouwen en een kasteel. Al snel vonden we de weg naar een camping die nog volop in aanbouw was. Terwijl we over een smal weggetje reden, ontdekte Willem dat hij niet verder kon. Hij zette de camper in zijn achteruit om te keren, maar toen gebeurde er iets minder leuks. De berm bleek veel hoger dan gedacht en de achterkant van Blizz kwam muurvast in de grond te zitten.

Ik was op dat moment net bij de camping iets te vragen. Toen ik terugkwam, zag ik onze Blizz dwars op het weggetje staan, volledig onbeweeglijk. Aangezien we vaak geluk hebben in onvoorspelbare situaties, kon het niet adres dat we weer een hulp kregen gestuurd van bovenaf. Vrijwel direct na ons kwam er een andere camper aan. Een grote man stapte uit, bekeek de situatie en schoot meteen te hulp.

Een lang verhaal kort: na een uur proberen met boomstammen en allerlei creatieve oplossingen, besloot ik op zoek te gaan naar iemand met een tractor of een ander groot apparaat. Gelukkig was er op de camping net een man met een heftruc aan het werk. Toen ik hem vroeg of hij ons kon helpen, stapte hij meteen in en reed achter mij aan. Binnen de kortste keren trok hij Blizz uit zijn benarde positie. Wat een held. Dat was zonder twijfel het hoogtepunt van de dag.

Inmiddels was er ook een vrouw bij komen staan. Zij bleek een vriendin te zijn van de man uit de andere camper. Tussen ons ontstond meteen een klik, alsof we elkaar al jaren kenden. En omdat we inmiddels al samen een klein avontuur hadden beleefd, konden we natuurlijk niet anders dan naast elkaar gaan staan op de parkeerplaats bij een prachtige zwemvijver.

Daarna was het hoog tijd om onze vrijwilligersbandjes op te halen en het festivalterrein te verkennen, dat nog volop werd opgebouwd. Later die avond zaten we gezellig met onze nieuwe buren Klara en Aleš te genieten van heerlijke venkelrisotto, haar zelfgemaakte courgettequiche, kaaskoekjes, proostend op onze ontmoeting die zo bijzonder is begonnen.

De volgende dag moest ik om 14.00 uur beginnen met mijn eerste dienst als assistent-manager distributie van borden, bestek en bekers. Samen met de chauffeur van een golfkarretje moest ik ervoor zorgen dat alle eetkraampjes voldoende borden, bestek en bekers hadden. Ik vormde samen met Marco, een 35-jarige Slowaak, een geweldig team. De sfeer was fantastisch, de zon scheen, het was bloedheet, maar alles verliep heerlijk ontspannen.

Op woensdag 5 augustus om 12.00 uur begon het festival officieel. In een enorm kasteelpark vol prachtige oude bomen en een aantal vijvers, vond een indrukwekkende openingsceremonie plaats. Sjamanen, de organisatoren, vrijwilligers, mensen die de workshops verzorgden en de eerste bezoekers verzamelden zich rond het Heilige Vuur en opende deze bijzondere event.

Vier dagen lang zat het festival, vanaf acht uur 's ochtends, soms zelfs eerder, tot tien uur 's avonds bomvol activiteiten die ervoor zorgden dat mensen letterlijk én figuurlijk gingen stralen. Ik had geluk, want mijn diensten eindigden al op de tweede festivaldag, waardoor ik aan veel programma's kon deelnemen.

Er waren talloze kundaliniyogalessen, ademwerksessies, sjamanistische ceremonies en lezingen, bijvoorbeeld over bewuste seksualiteit, het verwezenlijken van je visie, en over de invloed van de gezondheid van je tanden op je hele lichaam en geest en een sessie om je stem te bevrijden. Er waren tantramassages en oefeningen, allerlei andere massages, plekken waar je gratis gefilterd water kon halen, verschillende locaties met ceremoniële cacao, eetkraampjes met uitsluitend veganistisch eten, twee prachtige ruimtes vol enorme bergkristallen, rozenkwarts en amethisten waar je kon mediteren, een groot podium met waanzinnige dansmuziek, het Heilige Vuur waar Fire Keepers dag en nacht waakten en rituelen uitvoerden voor mensen die daar behoefte aan hadden, een D.M.T. astrale reis op 8-8-8, Dragon Dance... pfff... echt te veel om op te noemen.

Wat ik ook bijzonder vond, was dat het festival niet alleen in het Tsjechisch werd gegeven, maar vaak ook in het Engels. En als dat nodig was, kon je zelfs gebruikmaken van een koptelefoon met livevertaling.

De bekers werkten met statiegeld, waardoor er vrijwel niets werd weggegooid. Op het hele terrein zag je bijna geen afval liggen. En doordat er geen alcohol werd geschonken en al het eten veganistisch was, voelde de energie ongelooflijk schoon en licht en frequentie was heel hoog.

Het was bijzonder om te zien hoe de mensen daar, inclusief ikzelf, iedere dag meer gingen stralen. Mensen lachten meer, maakten langer oogcontact, begonnen spontaan gesprekken met elkaar en leken echt aanwezig te zijn in het moment. Het voelde soms alsof we een paar dagen op een andere planeet leefden. Of op een wolk.

In het weekend waren er ongeveer drieënhalf duizend mensen aanwezig. Toch was het 's nachts op de camping, waar zoveel mensen sliepen, verrassend stil.

Ook de eindceremonie op zondag om 18.00 uur was ongelooflijk mooi. Een vrouwelijke sjamaan leidde de ceremonie op zo'n prachtige manier dat het voelde alsof we aan het einde nog één laatste krachtige energieshot meekregen voordat iedereen weer zijn eigen weg ging.

IIk moet eerlijk zeggen dat ik me vóór het festival een beetje zorgen maakte over de hoeveelheid mensen, de herrie, alle verschillende energieën, de beperkte ruimte en de hete dagen. Maar uiteindelijk is alles boven verwachting verlopen. We vonden een heerlijk klein parkeerplekje tussen de bomen, naast een zwemvijver waar we ons iedere dag konden opfrissen, met precies genoeg zon voor onze zonnepanelen en geweldige mensen om ons heen. En toen het festival voorbij was en bijna iedereen weer naar huis vertrok, bleef er ineens een heerlijke rust achter. We konden weer terugkeren naar onszelf en rustig laten bezinken en integreren wat we in die bijzondere dagen allemaal hadden meegemaakt. Misschien was juist dát wel het mooiste cadeau van allemaal. Een hele bijzondere tijd met bijzondere mensen op een bijzondere plek - dat zal nog lang naleven in ons. Dankbaar!