Blog

Zoooo, het is maandagochtend en opeens is het héél stil buiten. Mijn kinderen zijn zondag teruggereden naar Nederland, de kinderen van mijn nichtje zijn ergens waar op hen wordt gepast, de meeste volwassenen zijn aan het werk en mijn ouders zitten lekker binnen tv te kijken.

En ineens voelt het hier leeg en stil.

Ik kreeg er een vreemd gevoel van en merkte dat ik er zelfs een beetje ongemakkelijk van werd. De herfst komt eraan en in mijn hoofd beginnen meteen de gedachten: hoe gaat onze reis verder? Waar gaan we naartoe als het echt koud wordt?

Ik voel me in Tsjechië eigenlijk heel comfortabel en voel op dit moment even helemaal geen excitement bij het idee om weer naar onbekende plekken te reizen…

Gelukkig heb ik inmiddels geleerd dat het weinig zin heeft om daar uren over te mijmeren, want morgen heb ik waarschijnlijk alweer andere gedachten.

Dus, hoep, aan het werk.

Inmiddels is de ruimte met de sauna mijn vaste kantoorplek geworden. Daar word ik niet gestoord en kan ik lekker doorgaan. Niet echt het meest voor de hand liggende kantoor, maar ik heb in ieder geval een sauna naast mijn bureau. Dat kunnen niet veel mensen zeggen. 😄

Omdat ik hier ben om mijn personenauto op een Tsjechisch kenteken te krijgen en daarvoor een Tsjechische APK moet regelen, zitten we nog even bij mijn ouders. Mijn auto kwam namelijk niet door de APK en dus moest ik ervoor zorgen dat hij gerepareerd werd.

Het is echt bijzonder hoe dat hier gaat, want er is hier altijd iemand die iemand kent die weer iemand kent die kan helpen. Volgens mij kun je hier uiteindelijk alles regelen als je maar lang genoeg vraagt wie er nog een neef, buurman, oud-klasgenoot of vriend heeft. 😂

Zo moest ik mijn auto zonder kentekenplaten naar een plek krijgen waar ze de APK doen. Maar ja, hoe krijg je dat voor elkaar? Eigenlijk was de enige officiële optie om haar, mijn auto heet Suzi, op een wagen te laten vervoeren, maar dat kost natuurlijk een hoop geld.

Nou weet ik dat mijn broer overal kennissen en vrienden heeft die toevallig altijd op handige posities zitten, dus vroeg ik hem of hij misschien iemand kende die iets voor mij kon regelen.

“Bel Láďa, die kan misschien iets voor je doen.”

En hij gaf mij zijn nummer.

Ik belde Láďa en natuurlijk had hij weer een vriend bij een APK-station. Dus regelde hij even kentekenplaten voor tijdelijk gebruik, kwam naar mij toe, nam de auto mee en hoep, Suzi stond bij de APK.

Zo makkelijk kan het dus blijkbaar ook.

Daar hebben ze de nodige documenten voor mij geregeld, zodat ik Tsjechische kentekenplaten kon aanvragen. En dezelfde dag was het geregeld.

De platen kwamen twee dagen later. Hoep, weer naar het APK-station, platen op de auto zetten, terug naar het dorp en ervoor zorgen dat de reparaties binnen een maand gedaan werden.

In het dorp woont een man met een autogarage die ik al vanaf de kleuterschool ken en met wie ik tot mijn veertiende op school heb gezeten. Zulke banden zijn oud en onbreekbaar. Dus even langs hem.

“Ahoj Alco, ja hoor, breng hem maandag maar naar me toe.”

Tussendoor had ik onze buurman, die ook auto's repareert maar minder verstand heeft van de moeilijke dingen, gevraagd of hij iets aan de remschijven kon doen.

“Ja hoor, geen probleem.”

Remschijven eruit en naar een bekende van mijn vader gebracht, die ze weer prachtig heeft schoongemaakt. Voor niets.

De buurman heeft de remschijven weer teruggezet en de lamp schoongeschuurd. Hij wilde er óók niets voor hebben. Inmiddels begon ik me serieus af te vragen of er hier überhaupt nog iemand betaald wil worden. 😂

Maandag heeft Jirka, de garageman, vervolgens het probleem met het oranje brandende motorlampje opgelost. Dat lampje brandde al sinds maart en niemand in Nederland had mij ermee kunnen helpen. Jirka had het binnen een uurtje verholpen en voor een klein bedrag was Suzi weer helemaal in orde.

Maandenlang een mysterieus oranje lampje in Nederland. Eén uurtje bij Jirka in het dorp en klaar. Soms moet je dingen blijkbaar niet ingewikkelder maken dan ze zijn.

Woensdagochtend kon ik snel even tussendoor weer naar de APK, die Láďa geregeld had, waar binnen twee uur alles werd gecheckt en goedgekeurd. Ik kreeg zelfs nog een compliment over hoe mooi de remschijven waren en hoe goed de remmen werkten. Alles functioneerde perfect.

En YES!… eindelijk was het geregeld!

Suzi is officieel Tsjechisch. 🇨🇿

Wat eerst als een enorm probleem werd gezien dat waarschijnlijk een hoop geld zou gaan kosten, is uiteindelijk dankzij de hulp van allerlei lieve mensen heel smooth en voor weinig geld opgelost.

Echt zo dankbaar.

Aangezien we nog steeds op één plek zitten, gaat een verhaal over reizen op dit moment niet echt over reizen. Maar we beleven gelukkig genoeg. Misschien is dat ook wel reizen: niet hoeveel kilometers je maakt, maar wat er onderweg allemaal gebeurt.

Zo heb ik nu meer tijd om vaker af te spreken met mijn dierbare vriendin, die ik al ken vanaf mijn zestiende. We zijn blij dat we weer meer tijd samen hebben en kunnen onze harten bij elkaar luchten en onze wijsheid met elkaar delen.

We gaan met Willem regelmatig even fietsen in de omgeving en af en toe halen we traditioneel een ijsje in Litomyšl.

Hij oefent keurig elke dag zijn Tsjechisch met Duolingo en hij vindt het zo leuk dat hij soms uren voor zijn laptop zit.

Maar we zitten hier natuurlijk niet alleen maar een beetje te fietsen, ijsjes te eten en Tsjechisch te leren. 😄

We vinden het allebei heel fijn om mee te helpen met het werk rondom het huis. Zo hebben we geholpen om de aardappelen uit de grond te halen. Lekker met je handen bezig zijn, aarde, aardappelen zoeken en meteen zien wat je gedaan hebt. Daar kunnen wij echt van genieten.

En volgende dag stond alweer een nieuwe klus klaar, de heg snoeien. Ook daar hebben we samen aan meegeholpen. Het zijn eigenlijk juist dit soort gewone dingen die het verblijf hier zo fijn maken. Niet alleen op bezoek zijn, maar gewoon meedoen met wat er gedaan moet worden.

Even geen camperavonturen of onbekende bestemmingen, maar aardappelen uit de grond en een heg die na afloop weer enigszins weet waar hij ophoudt. 😄

Zo hoorde ik in onze Blizz op een dinsdagochtend stemmen buiten en mijn zwagerin Bobina vragen of we nog sliepen en of we konden komen helpen.

Toen we achter het huis kwamen, zagen we een marter die helemaal ingewikkeld zat in een touwenhek.

Gelukkig heeft Bobina net zo’n zacht hart als ik en zei ze meteen: “Hij moet er snel uit, want als opa hem ziet, maakt hij hem dood.” Mijn vader denkt namelijk dat de marter de kippen steelt.

Willem vroeg snel om een oude deken en sterke handschoenen, ik pakte een schaar en zo hebben we met z’n allen binnen no time de marter bevrijd.

Toen we hem op de grond in het weiland neerlegden, was hij eerst helemaal in shock. Maar binnen een paar seconden deed hij zijn ogen open, keek even om zich heen en hoep… daar ging hij.

Recht terug naar de stal. 😂

We moesten zo lachen. Net bevrijd van een bijna-doodervaring en meneer denkt bedankt allemaal, ik ga gewoon weer terug naar waar ik vandaan kwam.

Mijn vader mopperde een beetje dat hij nu weer de kippen gaat stelen, maar volgens Bobina is dat helemaal niet waar.

Ik geloof haar wel.

Sorry pap. 😄

Op vrijdag 4 september was Willem jarig en we besloten het met de familie te vieren. We hebben lekker voor ze gekookt en samen zijn verjaardag gevierd op de buitengrillplek.

De kinderen maakten het gebeuren nog leuker, omdat we met z’n allen spelletjes speelden. En wauw, wat was het bijzonder om mijn moeder aan tafel te zien, genietend van het eten, de spelletjes en vooral: lachend!

Je moet weten dat ik mijn moeder heel zelden zie lachen.

Juist daarom raakte dat moment me zo. Iedereen bij elkaar, de kinderen die plezier hadden en mijn moeder die daar gewoon zat te lachen en mee te genieten.

Een memorabel moment!

Het leuke was ook dat Willem een cadeautje kreeg dat hij nóóit had verwacht: een kleine elektrische wasmachine voor de camper.

Romantiek op je verjaardag? Nee hoor. Een wasmachine. 😂

En ja hoor… de was hangt al.

We hebben besloten om komende week weer verder te gaan. Onze plannen zijn alleen een beetje gewijzigd, want bij mij ontstond de behoefte om een tijdje alleen bij een goede vriendin te verblijven en Willem zou ondertussen een tijdje alleen richting Spanje en Portugal trekken.

Hoe zeker dat plan is, weet ik nog niet, want een aantal familieleden van mijn vriendin is ziek en het is nog niet duidelijk wat er gaat gebeuren.

Dus plannen maken we wel, maar blijkbaar heeft het leven zelf ook nog een agenda.

We gaan in ieder geval maandag richting Praag en we zien wel waar we uiteindelijk landen.

Ondertussen geniet ik op zaterdagochtend van een wandeling met Bobina en hun hond. En wandelingen met Bobina betekenen nooit “even een blokje om”. Die zijn minimaal tien kilometer. 😄

Heerlijk wandelend door het bos zag ik dat er opeens een hoop paddenstoelen waren. Dus zodra we terugkwamen, pakte ik meteen een fiets, een tas en een mesje en ging snel terug naar de plek om de paddenstoelen te plukken.

Je weet tenslotte nooit wie jouw paddenstoelenplek vijf minuten later ontdekt. 😄

Gelukkig waren ze er nog en ik heb er op zondag een heerlijke risotto van gemaakt voor de lunch.

Zaterdagmiddag gingen we spontaan met mijn vader fietsen en hij nam ons weer mee op een route die ik nog niet kende. We fietsten onder de blauwe lucht met prachtige wolken, door schattige dorpjes met mooie huisjes en natuur, langs de broer van Bobina en vervolgens langs verschillende monumentjes en weggetjes met de kunst in het bos die zo heerlijk ruikt!

Even pauze bij een vijver met een cafeetje en daarna weer terug naar huis. Wat is het in Tsjechië toch mooi! We hebben weer mooie herinneringen gemaakt.

Die nacht kreeg ik een bijzondere droom over moeder zijn. Over een tijd waarin de kerk vele zonen van hun moeders wegnam, over hun pijn en over het kapotmaken van het vrouwelijke, van de moeder… en ook over mijn grootsheid als ziel.

Pffff, wat een droom.

Bijzonder dat ik dit juist meemaak wanneer ik bij mijn ouders ben en het thema ‘moeder’ zo aanwezig is. Alsof er naast alle gewone dingen van deze dagen, de auto, familie, fietsen, paddenstoelen en verjaardagen, onder de oppervlakte nog iets heel anders meespeelt.

Vandaag is waarschijnlijk voorlopig de laatste dag met de hele familie samen, dus ik ga stoppen met schrijven en genieten van een heerlijke zondag.

Want morgen wordt het weer een hele drukke dag. 😄

En waar we daarna precies terechtkomen?

Geen idee.

Maar misschien is dat nou juist het hele idee van reizen.