Blog

Het is vandaag 8 maart en wat er afgelopen week is gebeurd was spannend en wonderlijk tegelijk.

Maar eerst even dit: Gefeliciteerd alle vrouwen met de Internationale vrouwendag! Wees lief voor jezelf en geniet zo veel mogelijk van een vrouw zijn!

Zoals ik vorige keer schreef, zouden we op zondag 1 maart terugvliegen van Phu Quoc naar Bangkok. Omdat we heel vroeg waren, moesten we nog wachten totdat de balie open ging, maar ik was blij dat we genoeg tijd hadden, want de rijen waren lang en het ging allemaal heel langzaam.

Eindelijk na een paar uur zaten we bij de gate toen ik een Tsjechische man door de telefoon hoorde praten over de aanval van Amerika. Ik dacht: laat ik even kijken wat er aan de hand is en dook meteen in mijn telefoon. Het zag er inderdaad niet best uit.

In Bangkok waren we zo en het hotel zat dichtbij van het vliegveld af. Op het vliegveld in Bangkok hebben ze een systeem voor taxi’s waarbij je als toerist naar een portier gaat waar “Public Taxi” staat. Daar trek je een nummer en ga je met dat nummer op zoek naar de taxi. Die hadden we gelukkig snel gevonden.

De taxichauffeur zag het adres en zei in Thais engels die voor meesten onverstaanbaar was; “twohandr ba”. Na drie keer vragen wat hij zei, begreep ik dat hij 200 baht wilde. Ik dacht: mooi, dat is niet veel.

Na 20 minuten kwamen we bij het hotel. Ik gaf hem een biljet van 500 baht. Hij zei “thank you” en ging weg. Ik zei nog: “No,

it was 200 baht.” Hij zei nog twee keer “thank you”  en gaf me een lag waarbij ik de helf van de tanden miste en weg was hij. Daar stond ik dan met een verbaasd gezicht en dacht: oké, laat maar. Hij heeft het waarschijnlijk harder nodig dan ik.

We hadden een kamer op de zesde verdieping met een mooi uitzicht op het vliegveld. Omdat ik inmiddels begreep hoe ernstig de situatie was en dat er een reële kans bestond dat we ook niet zouden vliegen op 3 maart,  hield ik het nieuws goed in de gaten. Regelmatig keek ik naar het vliegveld waar ik nog maar weinig vliegtuigen zag vertrekken.

Mijn lief was niet helemaal lekker en ik was moe dus we waren vooral blij dat we een fijn schoon bed hadden en airco. Op dat moment zijn dat echt de kleine luxe van het leven.

De volgende dag na het ontbijt ben ik gaan kijken wat we zouden kunnen doen. We hadden de hele dag in Bangkok, dus ik dacht dat we dat toch wel moesten benutten, want dit was waarschijnlijk de laatste keer dat we hier waren.

Er waren een aantal bijzondere dingen te doen in Bangkok, maar toen ik zag dat er 37 graden voorspeld werd en mijn lief nog steeds liever dichtbij de toilet bleef, hadden we besloten dat we in en rondom het hotel blijven.  Die mooie plekken had ik dan even goed op de foto's bekeken....Ik had in de middag een belangrijke Zoom-call en genoeg werk te doen en mijn lief was blij met de rust en een nieuw boek.

We hadden wel mazzel want tegenover het hotel was een grote markt. Toen het lunchtijd was liepen we erheen om op zoek te gaan naar wat eten. Dat moest toch wel lukken, dachten we maar Ik kon daar eigenlijk niets vinden wat ik echt kon eten en mijn lief was blij met een bordje rijst. Uiteindelijk vond ik iets met kokos en dat was prima. Door de hitte had ik sowieso weinig trek.

Ondertussen: Onze vlucht bleef onaangepast. Dat was heel positief.

In de avond vonden we nog een restaurantje vlakbij waar ze ook ander eten hadden dan Thais. Wat een vreugde!  Helemaal blij met tortilla’s met groenten en een bord rijst. Inmiddels was de temperatuur iets draaglijker geworden (maar 32 graden), dus we maakten nog een kleine wandeling en gingen daarna weer terug naar onze kamer.

De vliegtuigen die vertrokken werden steeds minder, maar onze vlucht was nog steeds niet geannuleerd.

De volgende ochtend spraken we bij het ontbijt met een aantal gestrande mensen uit Tsjechie en Frankrijk die niet verder konden vliegen en daarom in Bangkok waren blijven hangen. We hadden nog steeds een goed hoop dus we pakten onze spullen en om 13.00 uur gingen we richting vliegveld. Onze vlucht ging pas om 22.05 uur, dus we hadden genoeg tijd.

We ontdekten een plek met massagestoelen waar we natuurlijk dankbaar gebruik van maakten, een stalletje waar ze echt lekkere en niet dure koffie verkochten en na een uur ergens zitten raakten we aan de praat met een Poolse man en zijn Thaise vrouw. Zij zaten daar te wachten tot ze iets zouden horen over hun vlucht. Het werd een hele leuke ontmoeting.

Na een tijdje gingen we op zoek naar het eten en we vonden een foodcourt die Magic Point heet. Foodcourt - dat klinkt altijd heel belovend dus gingen we in goede hoop daarheen. We dachten dat we daar verschillende soorten eten zouden vinden, maar dat viel tegen. Het was voornamelijk Thais eten maar we vonden ergens in het hoekje toch een stalletje met Indiaas eten, yes!! Nou....kortom.... het was eetbaar...

Maar goed, eten was op dat moment niet onze grootste prioriteit. “Nog even volhouden, morgen wordt het anders,” dacht ik.

En toen kwam eindelijk het moment dat we konden gaan inchecken.

We namen afscheid van onze nieuwe kennissen en beloofden dat we hen ooit in Polen zouden komen bezoeken. Daarna gingen we in de rij staan.

Het was een gekkenhuis.

Er waren vier rijen bij de Indigo-balie, acht medewerkers die zich daar zichtbaar verveelden en totale chaos bij de inchekbalies.

En toen stonden we eindelijk bij de balie waar we van een medewerker de woorden hoorden:

“Your flight is cancelled.”

Dat was even een kleine schok gevolgd door stressniveau 11 op een schaal van 0 tot 10.

Hij zei dat alle vluchten naar India geannuleerd waren en dat we, omdat we geen visum voor India hadden, niet eens naar India mochten vliegen.

Maar ergens voelde ik dat er iets niet klopte.

Dus ik bleef vragen.

En toen vroeg ik over onze vervolg vlug naar Praag....

“Prague? You fly to Prague?”

“Yes.”

"Show me your booking"

Hij begon te tikken op zijn computer, riep iets naar zijn collega in het Thais, tikte verder…

En toen kon ik het niet meer volhouden en vroeg:
“Can we fly?”

“Yes.”

Hij legde uit dat we geluk hadden, want de vlucht van Bombay naar Istanbul en verder naar Praag werd gevlogen door Turkish Airlines en die vlogen wel.

Je kunt je voorstellen hoe ik me toen voelde.

Ik bedankte het universum en hem pdersoonlijk ongeveer duizend keer.

De reis verliep gelukkig goed. Het vliegtuig naar Bombay was half leeg en we hadden lekker veel ruimte om te kunnen slapen.

In Bombay moesten we van 1 uur ’s nachts tot 7.20 uur wachten op onze volgende vlucht. Dat leek eerst best lang, maar nadat we een soort ligstoelen hadden gevonden met uitzicht op het vliegveld, waren we eigenlijk al snel tevreden. We konden daar even liggen, een beetje doezelen en mensen kijken.

Wat me daar wel opviel, en wat ik eerlijk gezegd echt verschrikkelijk vond, was een enorme televisie die daar stond waar constant beelden van bombardementen werden getoond. De nieuwslezers praatten alleen daarover.

Maar wat me het meest schokte was de manier waarop het werd gepresenteerd. Het leek bijna alsof het een soort show was. Heel dramatisch gebracht, met veel animatie erbij en herhalingen van dezelfde beelden.

Dat vond ik echt bizar om te zien.

Maar goed, de acht uur durende vlucht van Bombay naar Istanbul ging daarna gelukkig heel goed dankzij een geweldige crew en een uitgebreide keuze aan verschillende films.

Na weer zeven uur wachten in Istanbul en vervolgens nog 2,5 uur vliegen naar Praag, met de bus naar centraal statiion en de trien konden we op 4 maart om half elf ’s avonds eindelijk mijn vader omhelzen bij het treinstation dichtbij het huis van mijn ouders. Het is gelukt!

Toen ik op 5 maart wakker werd en naar buiten ging voelde ik me zo opgelucht. We zijn er, eindelijk geen vochtige hitte meer. Het is droog, het zonnetje scheen, 15 graden, frisse lucht. De lente is in volle gang, eerste bloemmitjes lachen al naar ons. Na drie maanden in een andere wereld en een lange spannende reis moest ik echt even bijkomen. Wat een verschil.

Ik genoot van het ophangen van gewassen kleren in wasmachine  buiten in de wind. Dat klinkt misschien niet heel spannend, maar na drie maanden reizen en de kleren in handmatig wassen voelt dat bijna als een luxe spa-ervaring.

Ik heb ook weer mijn eigen eten kunnen maken waar we enorm van hebben genoten. Heerlijk. Een lange wandeling door het bos met mijn schoonzus en haar hond heeft me ook heel goed gedaan.

Langzamerhand begon ik te wennen aan het feit dat ik niet alleen terug ben in Europa, maar ook terug in mijn oude, nieuwe leven. Het voelt nog steeds een beetje onwerkelijk.

Als ik terug kijk:

Mijn dagelijkse ochtendroutine heeft me tijdens de reis enorm geholpen om in balans te blijven. Zonder mijn yogamatje zou deze reis waarschijnlijk veel moeilijker zijn geweest.

Dat matje was trouwens aan het einde van de reis in Vietnam bijna versleten. Het heeft dus duidelijk net zo hard gewerkt als ik.

Aan het begin van het nieuwe jaar had ik een online jaarprogramma van Kundalini yoga gekocht en dat bleek echt een zegen te zijn. Deze vorm van yoga brengt mij goed terug in mijn lichaam en heeft enorme aardende en rustgevende werking.. Het combineert het lichamelijke, geestelijke en spirituele aspect van zijn en helpt mij om weer in balans te komen.

En er was nog een andere grote uitdaging tijdens onze reis, namelijk het feit dat we 24/7 samen waren. Ik was me daar natuurlijk al vanaf het moment dat we besloten om dit te doen van bewust, maar ik had er alle vertrouwen in.

Mijn lief heeft veel Kapha in zich en is daardoor heel geduldig, zorgzaam, tolerant en kan veel accepteren, waardoor onze tijd samen gelukkig geen drama is geworden.

Door zijn Vata maakt hij makkelijk contact met iedereen, is hij flexibel, kan hij heel goed motorrijden en zich goed oriënteren op de weg.

Ik als voornamelijk Pitta heb veel meer temperament. Ik kan goed organiseren, plannen en regelen, heb een duidelijk doel voor ogen en wil iets bereiken.

Deze combinatie werkte meestal goed.

Ik bedacht de bestemmingen, de doelen, regelde tickets en accommodaties en zorgde ervoor dat we overal op tijd waren.

Mijn lief zorgde voor ontbijt waar dat kon, zocht uit waar we boodschappen konden doen en eten, welke plekken de moeite waard waren om te bezoeken, hij regelde overal scooters en hij reed altijd met genoeg zorgvuldigheid zodat ik me veilig voelde en zittend achter hem kon genieten van de omgeving. Trots op hem!

De wegen op de Thaise eilanden waren vaak best uitdagend, met diepe kuilen in de weg, soms rijden door enorme plassen water en dan weer enorme stijgingen en diepe dalen waar ik soms bijna recht onder me keek naar een diepe afdaling. en dan in India weer hele drukke wegen, vol met koeien en honden en in Phu Qouc de drukke volle stad  waar je heel goed moet opletten, want daar ging het soms echt op het nippertje net goed.

En natuurlijk was het ook soms een uitdaging om zoveel samen te zijn.

Onze tegenpolen zorgden af en toe ook voor minder leuke momenten, maar dat hoort erbij en we hebben er nooit lang mee gezeten. Het waren mooie momenten van spiegeling en ook zelfreflectie.

Ik was me er bewust van dat ik me op tijd moest terugtrekken en tijd voor mezelf moest nemen en ik liet hem ook doen en gaan waar hij zin in had zonder daar te veel over na te denken.

Zo hebben we elkaars behoeften gerespecteerd en daardoor ging het meestal goed.

En ergens tijdens deze reis leerde ik ook iets anders.

Wat “thuis” eigenlijk betekent. Omdat we ons huis hebben verkocht en voorlopig geen eigen plek meer hebben, was dat soms best een uitdaging. IK had ook soms momenten van verdriet en gemis van ons huis in Castricum. Maar ergens onderweg begon ik te beseffen: Thuis is misschien helemaal geen plek. Thuis is een gevoel. We hebben misschien geen huis op dit moment. Maar we hebben onszelf. En we hebben elkaar.

Mijn droomreis is klaar.
Een paar kilo lichter en heel veel ervaringen rijker.

Ik voel vooral enorme dankbaarheid voor mijn leven. En ook dankbaarheid dat ik in Europa geboren ben, op een plek waar ik zoveel mogelijkheden heb en waar ik de vrijheid heb om mijn leven te leven zoals ik dat wil.

Tijdens deze reis heb ik namelijk ook de andere kant van de wereld gezien. De armoede, het harde leven van veel mensen, en te vaak ook het leed van mensen en dieren. Situaties waarin mensen vaak nauwelijks een keuze hebben over hoe hun leven eruitziet. Dat heeft me diep geraakt.

Het maakte me opnieuw bewust dat veel dingen die voor ons vanzelfsprekend lijken, dat helemaal niet zijn. Dat de vrijheid om keuzes te maken, om te reizen, om je eigen pad te volgen, voor veel mensen op deze wereld helemaal geen vanzelfsprekendheid is.

Ik geloof dat elke ziel op haar eigen manier een leven kiest om te leren wat ze hier te leren heeft. Maar dat neemt niet weg dat het soms echt moeilijk is om te zien hoe zwaar sommige levens zijn. De hele oude mensen in India, bedelend op straat en slapend in de berm, gewonden honden, ook hele zieke of gehandicapte mensen die geen opvangnet hebben.....Soms vroeg ik me af of dat echt de bedoeling is dat je zo veel moet lijden als je op Aarde geboren wordt  Ik weet het niet....

Wat heeft met deze reis gebracht?

Dat was een vraag van mijn lieve vriendin. Ergens onderweg ben ik een stuk spanning in mezelf kwijtgeraakt. Dat gevoel van “ik moet… en het moet nu… en het moet goed…Ik moet iets doen. Ik moet productief zijn....” Dat innerlijke gevoel dat je soms vooruit blijft duwen, alsof alles altijd sneller, beter of efficiënter moet. en dat je niet mag echt ontspannen

Tijdens deze reis merkte ik steeds vaker dat dingen ook gewoon ontstaan. Dat oplossingen zich soms vanzelf aandienen. Dat je niet altijd alles hoeft te controleren en dat je echt vertrouwen mag hebben want soms is er niets anders dan dat.

Dat het leven, hoe chaotisch het soms ook lijkt, toch vaak zijn eigen weg vindt.

En dat gaf mij een soort diepe rust.

Ik heb ook opnieuw geleerd om het leven niet altijd zo serieus te nemen. Soms helpt het om een stapje terug te doen en een situatie wat lichter te bekijken. Om jezelf af te vragen: wat is hier nu eigenlijk echt een probleem?

Als je namelijk ziet hoe sommige mensen leven — in armoede, zonder zekerheid, soms zonder genoeg eten of een veilige plek om te wonen — dan besef je ineens hoe relatief veel van onze zorgen eigenlijk zijn.

De dingen waar wij ons soms druk over maken zouden voor hen waarschijnlijk een luxeprobleem zijn.

Dat besef maakt je nederig. Maar het helpt ook om dingen in perspectief te zien en soms gewoon even te lachen om situaties die eerst als een drama voelen.

Misschien is dat wel het grootste cadeau van deze reis geweest.

Dus na drie maanden reizen, 11 vluchten, tallose taxiritten,, busreizen, nachttreinen en nachtbussen,, boten, speedboten, scooters, riksaritjes, 2 gecrashde laptops, kapotte telefoons, oorontsteking, buikgriep en darminfecties…

maar vooral ontzettend veel ervaringen rijker, met herinneringen aan prachtige plekken, zeeën, bergen, markten en tempels en ook lelijke plekken en ontmoetingen met mensen die soms als vreemden begonnen maar als vrienden eindigden…

kan ik zeggen dat ik dit voor geen goud had willen missen.

Volgende week rijden we terug naar Nederland waar mijn lief een camper gaat bouwen en ik weer aan het werk ga met nieuwe klanten.

We passen ondertussen op huizen van mensen die op vakantie zijn en hopen dat de camper begin mei klaar is.

En dan begint het volgende avontuur.

Dus ik denk dat ik dan weer verder ga schrijven.