Blog

Auroville is geen plek die je afvinkt op een lijstje. Het is een plek waar je aankomt, vertraagt en merkt dat het leven zich vanzelf begint te ontvouwen. Zonder agenda, en zonder plan. Een heerlijke, rustige plek en tegelijk gebeurt hier van alles.
De dagen vullen zich spontaan op met gesprekken, stilte, heerlijke eten, natuur en momenten die nog lang blijven resoneren.

Als bezoeker moet je sowieso eerst een Aurocard regelen. Deze kaart werkt als een betaalpas en wordt in bijna heel Auroville gebruikt om te eten, drinken of iets te kopen. De kaart moet je opladen bij het financiële centrum van Auroville, dat natuurlijk alleen op bepaalde tijden open is. We hadden al een scooter geregeld (veruit de handigste manier om je hier te verplaatsen, al verhuren ze ook fietsen) en de volgende taak was de weg vinden.
De stad is continu in ontwikkeling en een van de projecten is de aanleg van nieuwe wegen. Er lopen hier talloze weggetjes en wegen, waarvan er veel nog in aanbouw zijn. Dat betekent dat je soms lekker rijdt… en ineens letterlijk aan het einde van de weg staat. Geen weg meer. Klaar. Omdraaien en verder zoeken.

De eerste twee à drie dagen waren dus vooral een zoektocht naar verschillende locaties. Maar we kwamen net op tijd aan bij het financiële centrum om onze Aurocard te regelen. Dat centrum ligt in het Town Hall, waar ook een superleuk café, een bakkerij en een bioscoop zitten.

We gingen daar iets drinken en op een gegeven moment kijk ik links naar beneden… en wie zie ik daar? Josée!
Een vriendin uit Edam, die naar me zwaait. Ze was een dag eerder aangekomen en blijft hier een paar weken. Wat een leuke verrassing! (Al is het ook weer niet zo toevallig, want ze is verbonden aan de International Foundation of Auroville en komt hier elk jaar om te vergaderen over het heden en de toekomst van Auroville.)

We namen uitgebreid de tijd om bij te praten en zo vliegt de tijd hier heel snel. We raken hier voortdurend aan de praat met mensen bij het ontbijt, de lunch en ook vaak bij het avondeten. De mensen hier zijn open, vriendelijk en hebben allemaal mooie verhalen.

De hele week voelde voor mij als een mengeling van gesprekken, activiteiten en heerlijk eten.
Zo had ik op zondag een mooi gesprek met Swami Richard bij het ontbijt, over onvoorwaardelijke liefde en nog veel meer. Zo inspirerend.

Op maandag las ik in de krant dat er tangolessen en tangoavonden worden georganiseerd. En toen ik dinsdagmorgen wakker werd, voelde ik een sterk verlangen om daarheen te gaan. Een paar uur later, bij het ontbijt, raakte ik in gesprek met Amir uit Zuid-Afrika, die in Londen woont maar hier graag langer wil verblijven en vrijwilligerswerk wil doen. En aan het einde van het gesprek zeiden we tegelijk dat er hier tangolessen zijn en dat we daar graag naartoe wilden. Dus dinsdagavond samen naar tango. Wat een synchroniciteit!

Woensdagavond gingen we met z’n drieën (Amir, zijn vriend en ik) op één scooter naar de tango. Dat is hier heel normaal maar echt zo grappig. Ik zat als een soort sandwich tussen deze twee lieverds. Het was donker, de wegen waren zanderig, en toen… rende er plotseling een wild zwijn met zes kleintjes voor ons langs. Pfjú… net op tijd geremd.

De tangoavond werd druk bezocht door mensen van allerlei niveaus. Er was ook een korte les die veel samenhorigheid bracht, en wonder boven wonder ging het dansen best goed ondanks dat ik het al lang niet had geoefend. En ja hoor, ook daar kwam ik een bekende tegen, een Amerikaanse man die ik hier zeven jaar geleden had ontmoet en met wie ik toen een kookles deed.

Op woensdag gingen we naar een hondenasiel met een donatie. Dat was best heftig. Ongeveer 250 honden op een groot terrein, die me allemaal tegelijk verwelkomden zodra ik binnenstapte. Zoveel lieve, vrolijke hondjes. Sommigen trokken aan me, sprongen op me, alsof ze wilden zeggen: “Neem mij mee.” Ik was blij dat ik iets kon geven, ook al voelt dat als een druppel op een gloeiende plaat. Maar toch, beter iets dan niets. Omdat ik nog extra donatie kreeg van mijn lieve klant van vorig jaar, kon ik het doneren aan de vrouw die hier zorgt voor mama honden met puppies en het zijn er veel. Ze was ook zo dankbaar en zo ben ik jullie die mij donatie hebben gestuurd ook heel erg dankbaar!

Ik weet inmiddels niet meer precies welke dag wat gebeurde, zo veel er elke dag gebeurde.
Een van de hoogtepunten was een wandeling door het bos richting de Matrimandir, waarbij je op een uitzichtpunt komt en dit indrukwekkende gebouw prachtig kunt zien. Ook een bezoek aan Savitri, een ruimte speciaal ontworpen voor het bewaren van het werk van Sri Aurobindo en The Mother, was heel bijzonder. Het voelde alsof hun energie daar nog duidelijk aanwezig is.

Daarna naar het Visitors Centre waar verschillende cafés, restaurants en winkeltjes met prachtige kleding, oorbellen, hangers, essentiële oliën, natuurlijke parfums, boeken en keramiek zijn. Alles is duurzaam gemaakt en van natuurlijke materialen, met veel aandacht en liefde. Vooral de boekwinkel trok mijn aandacht, met prachtige boeken voor zowel volwassenen als kinderen.
Een andere verrassende plek was een kamer vol muziekinstrumenten, vooral allerlei bellen en alles wat hemelse klanken maakt. Windbellen, cimbaalachtige instrumenten en nog veel meer. Je mag daar als bezoeker alles uitproberen. Magisch, echt.

Elke dag gebeurde er iets bijzonders, maar de vrijdag was echt speciaal.
Die dag bezocht ik de binnenruimte van de Matrimandir, een plek die je niet zomaar betreedt. Je meldt je aan, laat los en wacht tot het juiste moment zich aandient. Pas wanneer je het bericht ontvangt mag je gaan.

Voor een eerste bezoek begint de reis met het bekijken van een film over de Matrimandir. Daarna word je met een busje naar het terrein gebracht. Daar wacht je opnieuw, samen met de anderen. Je levert al je spullen in (bijna symbolisch) want je mag niets meenemen naar binnen. Alleen jezelf.

Vervolgens word je begeleid naar de plek onder de grootste banyanboom die ik ooit heb gezien. Daar zit je een paar minuten in stilte. De tijd vertraagt. Vogels zingen boven je hoofd en de natuur stemt je als het ware af op wat komen gaat.

Na deze overgang word je verder geleid naar de ruimte onder de Matrimandir. In een cirkel rondom een omgekeerde waterfontein, waar water van boven naar beneden stroomt,  zit je samen, in stilte, voor een korte meditatie. Een moment van verzamelen. Van aankomen.

Dan ga je naar binnen.
iedereen trekt witte sokken aan (die er klaar liggen) en wordt zachtjes begeleid naar de centrale ruimte. In het midden staat een enorme glazen bol, waarin via een kleine opening bovenin het zonlicht precies in het midden van de bol naar binnen valt. Magisch!

Daar zit je twintig minuten in meditatie. Geen woorden. Geen beweging. Alleen aanwezigheid. Absolute stilte en sereniteit.
Het voelde alsof ik even buiten tijd en ruimte stapte. Alsof ik in Lemurië was beland. Een herinnering aan iets ouds, zachts en essentieels. Niet te omschrijven. En dat stilte!! Het was daar zo zuiver dat ik de eerste keer in een lange tijd geen geluid in mijn oren hoorde. Zo bijzonder!

Na twintig minuten gaat het licht heel even aan wat een subtiel teken os dat het moment afgerond is en het tijd is om weer terug te keren. Langzaam. Met iets nieuws in je mee.

Helaas had ik geen tijd om me te verwonderen over de prachtige tuin buiten, want ik had direct daarna een afspraak met Ayurvedisch arts Dr. Bé, een Franse vrouw van mijn leeftijd die net een prachtig boek over Ayurveda heeft uitgebracht in Auroville en dat wil ik heel graag in het Tsjechisch vertalen (in het Nederlands komt het ook uit dit jaar).
We hadden een mooi gesprek over onze gezamenlijke missie om Ayurveda bij zoveel mogelijk mensen bekend te maken en te inspireren om deze kennis te ontdekken.

En om deze dag nog specialer te maken, gingen we ook op excursie naar Sadhana Forest. Wat een plek!
Wat ooit uitgeput en dor was, is nu een bloeiende gemeenschap gebaseerd op compassie, duurzaamheid en verbondenheid met mensen, dieren en de aarde. Terwijl ik daar rondliep en luisterde naar een jonge man die daar negen jaar geleden kwam omdat hij op zoek was naar een ander leven, voelde ik hoe krachtig het is wanneer mensen écht leven vanuit hun diepste waarden. Hier kun je er meer over lezen.

Na een heerlijke veganistische maaltijd (voor zo’n veertig mensen, zonder iets terug te vragen) en boeiende gesprekken met mensen die eerst vreemden waren en ineens heel vertrouwd voelden, lag ik om 22.00 uur voldaan en weer nog bewuster gemaakt in bed. Wat een dag!

Het ontbijt hier wil ik trouwens nooit missen. Niet alleen omdat het eten zo lekker hier is maar ook de ontmoetingen hier zijn zo leuk. En dan de lunch - een verhaal apart. Om 12.45 uur opent de gemeenschappelijke keuken ook voor bezoekers. Voor €2,50 krijg je een uitgebreide, verrassende en heerlijke maaltijd waar we geen dag willen overslaan. Meestal veganistisch, soms met ei maar zo voedzaam dat ik de rest van de dag niets meer hoef. Ik heb zelfs geen behoefte aan zoet. Ik kan echt nee zeggen tegen al die prachtige taarten. Ik ben zo trots op mezelf want ja, als kapha is zoetigheid een belangrijke deel van mijn leven en ik had weinig dagen in mijn leven wanneer ik geen stukje chocola heb gegeten....

En natuurlijk is Auroville geen sprookje. Ook hier zijn uitdagingen. Er leven veel honden, en overal zie je koeien etend, slapend, wandelend langs de weg. En net buiten Auroville ligt helaas veel afval. Dat contrast is groot.

Morgen vliegen we verder naar Noord-Thailand, maar ik weet nu al dat ik deze plek ga missen. Zoals een lieve vriendin schreef: dit is een pareltje op onze reis. Dat klopt helemaal.

En als kers op de taart leerde ik op het laatste moment bij het ontbijt een Tsjechisch stel kennen dat al jaren in een community in Tsjechië leeft en waar we van harte welkom zijn. Precies de informatie waar ik al een tijd naar zocht. Wie weet waar dat toe leidt.

Vanavond draait er ook nog een Tsjechische film in de bioscoop. Alsof het speciaal voor mij geregeld is. Ik ben benieuwd.

Grappig genoeg dacht ik toen ik begon met schrijven dat het verhaal deze keer écht niet zo lang zou worden - dat is niet echt gelukt...nou, Ik hoop dat je hebt genoten en tot volgende week!