Blog

In mijn vorige blog eindigde ik met de voorbereidingen voor de bruiloft. Nu dan eindelijk over deze bijzondere, grootschalige Thaise happening. Ik zal proberen het niet té lang maken maar dat wordt wel een uitdaging.

Zoals ik schreef was het een vriend van mijn lief die na een relatie van zes jaar zijn Thaise vriendin Tam ten huwelijk had gevraagd.

Het begon allemaal toen Pieter door een goede vriend werd overgehaald om een paar weken naar Thailand te komen. “Dat doet je vast goed, je moet even weg uit Nederland” zei zijn vriend Adoshi. Pieter twijfelde, maar boekte op het laatste moment toch een ticket. Zonder enig idee wat hem te wachten stond.

Hij vertelde mij over hun ontmoeting. Hij was al een paar weken in het noorden waar hij verbleef bij een lieve vrouw, een vriendin van Adoshi. Op een dag gingen hij en zijn vriend naar een mooie plek bij een waterval. Mensen zaten daar te genieten van de natuur, biertje erbij, ontspannen sfeer. Pieter bleef langer dan Adoshi en omdat hij daar alleen zat, werd hij uitgenodigd om aan te schuiven bij een groepje Thaise mensen. Daar zat hij ineens naast een prachtige Thaise vrouw en het klikte meteen. Telefoonnummers uitgewisseld.... Pieter bleef daarna nog een week bij haar en toen hij terug moest beloofde hij snel terug te komen maar toen kwam Covid en snel terug komen werd  pas een jaar later. Wat een beproeving was het, maar hun liefde was sterk, ze bleven elkaar bellen, whatsappen, spelletjes via whatsapp samen gespeeld en dat allemaal in gebrekkig engels en met behulp van Google translater. Toen Pieter eindelijk na een jaar terug kon komen, bleef hij 2,5 jaar bij Tam en het was hen duidelijk geworden dat bij haar zijn nieuwe thuis was....Een prachtig  liefdesverhaal dat op 14 februari eindigde in een bruiloft met maar liefst 500 gasten.

Terwijl zij al om acht uur ’s ochtends een druk programma hadden met een tempelbezoek voor de zegening, mochten wij het rustiger aan doen. Om één uur werden we verwacht in de kleedkamer, waar we in traditionele kleding werden gehesen, gekapt en opgemaakt.

De ceremonie zou om drie uur beginnen. Maar Thailand en tijd zijn geen exclusieve vrienden en het duurde en duurde en wij maar wachten tot dat we kunnen lopen....

Voor Pieter, die echte nuchtere Hollander is, zijn al deze ceremonies niet per se nodig, maar hij deed het met liefde voor Tam. In Thailand is het zo dat als bruidegom moet je officieel de familie om de hand van de bruid vragen. Daarbij horen natuurlijk cadeaus. En geld. Veel symboliek.

Wij, de kant van Pieter,  droegen de cadeaus naar Tam en haar familie. En toen begreep ik ineens hoe belangrijk we waren. Hij had twaalf mensen nodig voor de ceremonie waar iedereen iets mee droeg. k had de ringen en anderen droegen gouden ketting, pakjes geld, fruit, bloemen en nog allerlei symbolische offers.

We liepen in optocht naar de bruid. Eerst een band met toeters, daarna prachtige dansende meisjes, dan de bruidegom met zijn moeder, haar partner en broer. En daarna wij, als een feestelijke cadeauparade.

Voor dat hij naar binnen mocht stappen, moest Pieter drie beproevingen doen. In verschillende talen “Ik hou van je” zeggen, zingen, dansen. En ja, ook daar moest voor betaald worden. Vervolgens nog langs Tam’s zoon en neefje, weer opdrachten, weer symboliek, weer betalen...

Uiteindelijk mocht hij haar gaan zoeken met een boeket bloemen. Binnen vijf minuten had hij haar gevonden. Opluchting. Applaus. Door naar het podium.

Daar werden ze gezegend door ouders en familie. Iedereen knoopte een wit touwtje om hun pols en sprak wensen uit. En natuurlijk ging er een envelopje met geld in een afgesloten buis. Ondertussen werd er uitgebreid gegeten. Drie presentatoren praatten alles aan elkaar in een grote zaal. Geluid standje festival.

Na de felicitaties volgden eindeloze foto’s. De bruid en bruidegom bleven lachen. Echt bewonderenswaardig. Op het podium dansten leerlingen van Tam. Het was echt prachtig! Daarna kwamen muziekoptredens. En ja hoor, de Nederlandse delegatie liet zich ook horen. Er was een speciaal lied geschreven door Pieter’s moeder. Vrienden zongen en  zelfs een vriendin van Pieter, Sevgi,  durfde voor 500 mensen een liedtje voor ze zingen. Respect!

Om half tien was ik compleet overprikkeld. Mijn sociale batterij knipperde rood. We gingen naar huis en om elf uur lagen we uitgeteld in bed. Wat een dag!