Blog

De dag na de bruiloft hadden we om 11.00 uur afgesproken om de plek te bezoeken waar ze elkaar hadden ontmoet.

Het was inderdaad een heel romantisch plekje waar de waterval eindigt in een schoon vijvertje waar mensen vooral in het weekend komen picknicken. En zoals het in Thailand hoort, neem je eten mee. Dus daar zaten we dicht bij het water, genietend van de heerlijke dag.  Het water was fantastisch en we waren heel blij dat we daar konden zwemmen.

Om 6 uur daalden we af naar de stad, waar we nog gedag zeiden tegen een belangrijke vriend en daarna op de avondmarkt eten gingen scoren. Het was voor ons erg moeilijk om iets vegetarisch te vinden en het enige wat we vonden waren noedels met een beetje groenten. Na anderhalf uur slenteren over de markt, opgelucht dat we weg waren uit de drukte, aten we met z'n alle bij Pieter en Tam thuis.

Eerlijk gezegd, ondanks dat ik het heerlijk vind om met mensen te meeten en socializen, had ik na deze derde avond met mensen om me heen genoeg. Ik was nog niet helemaal gezond en dat droeg niet bij aan mijn uithoudingsvermogen. Daarom besloot ik de volgende dag niet mee te gaan naar het gezamenlijke diner, maar echt tijd voor mezelf te nemen.

Wel gingen we die ochtend met de lieve vrienden van Pieter naar een klein tempeltje in de jungle waar we mochten mediteren met een monnik en nonnen. Eén non sprak Engels en begeleidde onze meditatie. Dat was echt heel bijzonder.

Daarna snel even naar de Makro om brood te halen en lunchen, want mijn Pitta begon alweer op te spelen. en je weet het wel, zeker al s je veel Pitta hebt, als je niet op tijd eet, word je geïrriteerd en ongeduldig. Nou, dat heeft mijn lief inmiddels goed begrepen en hij ging dan ook zo snel mogelijk lunch maken.

Maandag startte de coaching  met mijn spirituele businesscoach en het voelt echt perfect getimed. We hadden een fijne kick-off Zoommeeting met een groepje ondernemende vrouwen die samen echt een mooi, matchend clubje vormen. Ik ben deze week al begonnen met het aanpassen van mijn website en het regelen van de laatste puntjes van de boekhouding. De komende twee weken moet ik mijn taak voor elkaar krijgen – de uitdaging waar ik best tegenop zie – maar met dit groepje gaat het lukken.

Op dinsdag hebben we de laatste Nederlanders uitgezwaaid en gingen we alleen met Pieter op de motor door kleine dorpjes, langs rijstvelden, knoflookveldjes en verschillende tempels, richting een bijzondere plek in de bergen. Na een uur rijden kwamen we aan bij een prachtig park met (natuurlijk) een tempel.

Daar wandelend kwamen we langs een mooi meertje met grote vissen en een plekje met acht Boeddha’s in verschillende poses. Elke Boeddha vertegenwoordigde een dag van de week, die weer staat voor je geboortedag. Als je een muntje in het doosje gooit van de dag waarop je geboren bent, krijg je geluk… ja, natuurlijk laat ik dat niet voorbijgaan.

Er was ook een Boeddha waarvoor je moest knielen en een doosje met ongeveer veertig houten stokjes met nummers erin. Je schudt het doosje net zo lang tot er één stokje uitvalt. Op dat stokje staat een nummer dat correspondeert met een papiertje met een boodschap. Gelukkig kreeg ik nummer 19 en op het papiertje stond iets over eeuwig geluk en nog meer van die mooie woorden waar je vanzelf blij van wordt. Dat voelt toch altijd even alsof het universum persoonlijk tegen je knipoogt.

Maar de grootste attractie in dat park was natuurlijk een enorme grot waarin verschillende beelden van Boeddha zaten, lagen of zelfs in de rotsen waren uitgehouwen. We staken een kaarsje aan, brandden wierook en spraken een wens uit voordat we dieper de grot in liepen. Echt een heel bijzondere plek.

Na een uur rondlopen kregen we trek en gingen we wat eten. Het grote voordeel van op pad zijn met iemand die de Thaise gewoontes kent, is dat je betere keuzes kunt maken qua eten. Pieter bestelde voor ons een gemengde groentensalade met noedels en een heerlijke Thaise dressing.

Wat ook interessant is om te vermelden: In Thailand kun je overal verschillende soorten eieren kopen. Naast kippeneieren zijn er eendeneieren, die veel worden gegeten, en ook de bekende zwarte eieren, die van buiten vaak roze gekleurd zijn. Die worden geconserveerd in een mengsel van klei, zout, kalk en rijstkaf, waardoor ze hun donkere kleur en sterke smaak krijgen.....vertelde Pieter ons en kocht gelijk één om te proeven. Het zat er niet echt smakelijk uit maar ik heb het wel geproefd .....nou wel lekker, maar niets bijzonders.

Op de terugweg stopten we nog op een marktje voor een vers sapje. Daar zag ik weer bijzondere etenswaren. Je kon babykikkertjes kopen (ze leken echt op bloedzuigers, dus ik stond eerst met een lichte schok te kijken) en ook eitjes van grote rode mieren. Ze noemen het delicatessen! Een kleine culinaire cultuurshock en hoewel ik best opensta voor onbekend eten, ging dit mij toch net een stapje te ver.

Later in de middag lukte het me om een Indiase vegetarische curry te scoren. Die nam ik mee, met extra groenten, om samen op te eten bij het buitenverblijf van Pieter en Tam, dat hij op hun landje achter het dorp heeft laten bouwen. Het is een prachtige plek met uitzicht op de bergen. Echt geweldig. Ze hebben daar ook twee jonge honden die de sfeer nog vrolijker maken. Het werd een gezellige laatste avond met Thaise muziek, lekker eten en fijne tijd samen.

En toen… Bangkok.

Rugzakken weer ingepakt. Drie uur in een minivan van Fang naar Chiang Mai. Daarna met een tuk tuk naar het treinstation en met de nachttrein richting Bangkok. De nachtreis was ook weer een ervaring. Kort gezegd: ik ben compleet door elkaar geschud, maar wonder boven wonder zonder pijn ergens. Om 5 uur ’s ochtends stapten we uit de trein, even een Bolt bestellen en om 6 uur zaten we in de hotellobby. Gelukkig konden we al om 9 uur inchecken en dat voelde echt als een cadeautje.

Oké, wat gaan we doen in het hete Bangkok?

Op Instagram had ik gezien dat je daar een speciaal winkelcentrum moet bezoeken (Terminaal 21) waar je je op verschillende etages in verschillende steden kunt wanen. Ons doel was vooral een goede plek met vegetarisch eten vinden, maar dit klonk als een leuk avontuur.

Dus wij besloten gebruik te maken van het Bangkokse OV. Na een filmpje op Insta te hebben bekeken over hoe het werkt, gingen we ervoor. Eerst met de rode lijn (de trein), overstappen op de blauwe lijn (metro), tokens uit de automaat halen… en ja hoor, het lukte ons gewoon. Wij voelden ons als echte wereldreizigers.

Eenmaal aangekomen werden er wel een paar illusies minder. Er was een etage die Istanbul moest voorstellen. Behalve wat Turkse lampjes en kleine winkeltjes had ik niet echt het gevoel dat ik aan de Bosporus stond. Hetzelfde gold voor London en Tokyo. Het was meer “thema-hoekje met ambitie” dan echte wereldstadbeleving. Maar goed, we hebben ons kostelijk vermaakt met het kijken naar alles en iedereen.

Op de vijfde etage vonden we de foodcourt waar we opnieuw veel moeite hadden om iets vegetarisch te vinden. Het is echt een soort speurtocht: “Waar zit de groente zonder verborgen vlees?” Uiteindelijk lukte het. Niet fantastisch, maar prima te eten. De plek was enorm groot, vol en heel druk. Mijn hoofd begon langzaam op standje overprikkeld te draaien.

We dronken nog een kopje koffie met iets lekkers aan een tafeltje met uitzicht over Bangkok en toen voelde ik het alweer -  tijd om te ontsnappen.

Wat ik altijd doe in een grote, lawaaiige stad is een park zoeken.  Dit keer lag er op loopafstand een groot park en dat was echt een redding. Na tien minuten lopen stonden we bij een enorm meer met wolkenkrabbers aan een kant en veel groen aan de andere kant. Bij het water lag een grote varaan te zonnen alsof hij daar de parkmanager was. Overal renden eekhoorntjes en vogeltjes zongen. Heerlijk. Mijn zenuwstelsel kon weer ademhalen.

Na een tijdje in het park gingen we met de metro en trein terug naar het hotel. Nu als ervaren medepassagiers natuurlijk. Het laatste stukje deden we met een motortaxi. Met z’n drieën erop, geen probleem. In Nederland zou je daar een aparte verzekering voor nodig hebben, hier is het gewoon vervoer. En jawel, we kwamen veilig aan.

Pffff… wat een dag.

En dan is het 20 februari en hebben we het laatste stuk van onze reis voor de boeg. We vliegen om 12.00 uur naar Phu Quoc in Vietnam.

Daarover weer de volgende keer. Tot dan!