En dan is het opeens zondag 1 november.

De novemberbundel van mijn Kundalini-yogajaarprogramma is er en ik geniet enorm van een fijne Kundalini-les. Ik zit daarna meteen weer op een hoge frequentie en dat heb ik in deze tijd heel hard nodig. Mijn zenuwstelsel is de afgelopen tijd flink uitgedaagd en ik vermoed dat het voorlopig nog niet helemaal klaar is met zijn training. Alsof ik me vrijwillig heb aangemeld voor een intensieve cursus stressbestendigheid, zonder te weten wanneer het examen plaatsvindt.

Ik neem dan ook bewust alle tijd om te ontspannen en te genieten van alles wat mogelijk is. Een lange wandeling door het bos met mijn schoonzus en Daisy, de hond, doet me ook ontzettend goed.

Omdat het morgen Allerzielen is, gaan we nog naar Litomyšl om kandelaars en kaarsen te kopen. Ik bezoek de graven van mijn grootouders aan vaderskant en ook het graf van mijn oma, de moeder van mijn moeder, met wie ik een heel fijne band had. En wat nog bijzonder is dat mijn dochter is geboren op de geboortedag van mijn oma - 21 september.

Als ik 's avonds in bed lig, gaan mijn gedachten alweer naar het kenteken. Morgen is het vast klaar! Nadat we samen onze avondaffirmaties hebben uitgesproken en elkaar onze drie hoogtepunten van de dag hebben verteld, val ik ontspannen in slaap.

Maandagochtend begin ik met mijn ochtendritueel en oefeningen, waarna ik aan het werk ga. Ondertussen wacht ik op dat ene verlossende sms'je.

En ik wacht. En wacht. En wacht.

Het einde van de dag nadert en er is nog steeds niets bekend. Inmiddels hebben we plan B en plan C bedacht voor het geval het kenteken niet op tijd klaar is, maar daar wil ik eigenlijk helemaal niet aan denken. Ik blijf ervan uitgaan dat het lukt en dat we op tijd kunnen vertrekken.

Dinsdagochtend is er nog steeds geen bericht, dus besluit ik na de lunch te bellen. Misschien kan ik zelf nog iets bereiken.

Na vier verschillende nummers te hebben gebeld, waarop niemand opneemt, en het later nog een paar keer te hebben geprobeerd, krijg ik eindelijk iemand aan de telefoon.

En dan hoor ik een mevrouw zeggen:

"Maar het is al klaar, hoor! We konden alleen geen sms sturen, want het telefoonnummer klopte niet." (Natuurlijk in het Tsjechisch :-)

WAT?! Ik had mijn nummer nog wel twee keer gecontroleerd! Hoe kan dat nou verkeerd zijn?

Dat kan toch geen toeval zijn!

Maar goed, zodra ik de verlossende woorden hoor dat het kenteken klaar is, ren ik dolblij naar Willem terwijl ik roep dat het eindelijk gelukt is.

Ik denk dat hij misschien nog wel blijer is dan ik, want hij krijgt er zelfs tranen van in zijn ogen.

Vervolgens ren ik naar mijn ouders, blij als een ei en vooral enorm opgelucht. Eindelijk kunnen we vertrekken! Dan heeft mijn moeder geen last meer van onze aanwezigheid en ik niet meer van haar zware energie.

Een win-winsituatie, zou je kunnen zeggen, al voelt het natuurlijk ingewikkelder dan dat.

Woensdagochtend halen we meteen de kentekens op. Daarna rijden we naar een andere stad om bij de verzekering het kenteken door te geven, sluiten we nog een andere verzekering af en rijden we snel terug.

Lunch maken, laatste boodschappen doen, voorraad aanvullen en Blizz klaarmaken voor vertrek op donderdag.

Het lijkt wel een militaire operatie, maar dan met een camper, boodschappenlijstjes en twee mensen die héél graag naar de zon willen.

Donderdag 5 november: eindelijk vertrekken!

En dan is het eindelijk zover!

Nadat we alles hebben ingeladen, de logeerkamer hebben opgeruimd, gestofzuigd en afscheid hebben genomen, zitten we om 10.30 uur eindelijk in Blizz. We zwaaien en zetten koers richting Spanje. Het afscheid is voor mij heel emotioneel.

Niet omdat ik vertrek, maar omdat de laatste woorden van mijn broer me enorm raken.

In al die tijd dat ik er was, heeft hij nauwelijks tegen me gesproken. En wanneer ik afscheid van hem wil nemen, kondigt hij snel nog even de regels aan voor als we een volgende keer komen. Vooral wat hij absoluut niet wil.

Oef, dat doet pijn. Het gevoel dat we liever niet gezien worden dan wel, raakt me diep, zeker omdat we zo ons best hebben gedaan om te helpen waar we konden en zo min mogelijk in de weg hebben staan.

Huilend omhels ik iedereen, wat voor hen waarschijnlijk nogal vreemd is, maar ze hebben geen idee wat er zojuist is gebeurd.

Later vertel ik het aan mijn vader en ik denk dat het hem net zoveel pijn doet als mij. Vooral het negatieve gedrag van mijn moeder tegenover mij maakt hem erg verdrietig. Ik voel dat dit voor hem iets heel groots is.

Terwijl ik dit schrijf, rollen de tranen opnieuw over mijn wangen.

Maar ik besef ook dat dit bij het leven hoort. Er zijn dingen die je zo ontzettend graag anders zou willen zien, maar waar je geen enkele controle over hebt. Ik had een illusie dat mijn familie echt anders is dan wat ik soms hoor van anderen maar die illusie is dus nu ook doorgeprikt.

Dus blijft er uiteindelijk maar één ding over, loslaten en erop vertrouwen dat het zo moest zijn.

En nu begint de reis dan echt!

We zetten koers richting Mulhouse en daar gaan we dan!

Blizz rijdt heerlijk en omdat we geen haast hebben, stoppen we onderweg ergens op een parkeerplaats om rustig lunch te maken en te eten.

De reis verloopt voorspoedig en we spreken af dat we onderweg ook regelmatig zullen stoppen om mooie steden te bekijken. Aangezien we langs Baden-Baden rijden, besluiten we die stad te bezoeken.

We rijden de prachtige stad binnen, nemen een verkeerde afslag en komen na 2,5 kilometer door een tunnel te hebben gereden in een klein, mooi dorpje terecht, waar je dus nergens met een camper mag parkeren.

Oké, terug naar Baden-Baden. Dit keer nemen we de juiste afslag en rijden we het centrum in.

Ik krijg al snel het gevoel dat dit met onze camper helemaal geen goed idee is, maar Willem rijdt vrolijk verder, keurig de P-borden volgend. En ja hoor, ineens staan we voor de ingang van een ondergrondse parkeergarage waar onze camper absoluut niet in past. En keren? Vergeet het maar. Ships! Wat nu?

Ik zie ons al achteruit door het centrum manoeuvreren, met een rij boze Duitsers achter ons en mezelf als verkeersregelaar die daar totaal niet voor is opgeleid.

Gelukkig zie ik naast de garage een grote ruimte waar twee vergelijkbare voertuigen staan. Er is net genoeg ruimte om te keren. Pffff! Snel draaien en wegwezen! Dat ging maar nét goed.

Ik begin inmiddels sterk te vermoeden dat we dit soort stadsavonturen voortaan beter kunnen overslaan. Alleen al omdat mijn zenuwstelsel er een compleet eigen fitnessprogramma van maakt.

We besluiten snel water te halen en een plekje te zoeken om te overnachten. Dat vinden we een paar kilometer verderop, op een rustig plekje aan de rand van een dorp. De weersvoorspelling geeft vijf graden aan voor de nacht. Nou, dat moet geen probleem zijn. We kruipen lekker tegen elkaar aan en vallen na een heerlijke meditatie in slaap.

Mijn wekker staat standaard om 06.00 uur, zodat ik eerst kan mediteren en om 07.00 uur kan opstaan, maar deze ochtend heb ik er weinig zin in. Ik zou veel liever onder mijn warme dekentje blijven liggen. Alleen weet ik dat het uitstel van executie is en ik deze discipline echt nodig heb. Dus stap ik om 07.00 uur uit bed, kleed me aan, poets mijn tanden en doe de deur open. En wat zie ik? Het gras is helemaal wit! Gelukkig alleen van de vorst en niet van de sneeuw. Dat scheelt alweer.

Mijn lichaam besluit spontaan dat schoenen aantrekken en oefeningen doen ineens een uitstekend idee is. En weet je, ik vind het eigenlijk helemaal niet zo erg.

Alleen al de gedachte dat we over een paar dagen in de warmte zitten, maakt me vanbinnen warm.

Frankrijk, jagers en een onverwachte vakantiegevoel

Na het ontbijt zetten we alles weer goed vast en gaan we op weg naar onze volgende bestemming en op vrijdagavond komen we aan bij Lyon. Ik zoek via Park4Night een plekje om te overnachten, maar dit keer wil het niet echt lukken.

We rijden van de ene plek naar de andere en telkens blijkt het toch niet helemaal te zijn wat we ervan hadden verwacht.

Uiteindelijk komen we terecht in het dorp Miribel, waar we aan de rand van het dorp een plekje vinden bij een soort clubhuis. Eindelijk! Een plek die rustig en veilig lijkt en waar het alweer warmer is dan de afgelopen nacht.

De volgende ochtend worden we wakker en zien we dat er inmiddels twee auto's naast ons geparkeerd staan.

Ik stuur Willem op onderzoek uit. Hij spreekt tenslotte Frans en ik niet. Even later komt hij terug met de mededeling dat we beter snel kunnen vertrekken, want er komen zo nog veel meer auto's want we staan namelijk op de verzamelplaats van jagers! Nou, gezellig dan. Wij dachten een rustige overnachtingsplek te hebben gevonden, maar blijkbaar stonden we midden in de ochtendvergadering van de plaatselijke jagersvereniging. Dus snel alles vastzetten en verder richting Montpellier.

Heb ik trouwens al verteld hoe heerlijk ik het vind dat ik in Duitsland en Frankrijk steeds meer ontspannen raak, juist omdat ik de talen niet spreek? Dat werkt nu namelijk enorm in mijn voordeel. Het regelen, vragen, zoeken en communiceren mag ik nu lekker overlaten aan Willem, die de talen wél spreekt. Wat een luxe!

Onderweg naar Montpellier rijden we langs de Rhône en omdat we tolwegen vermijden, zien we veel beter hoe prachtig Frankrijk eigenlijk is. De route langs de rivier is schitterend.

Ik word ontzettend blij van al dat water, zeker nadat ik in Tsjechië zo vaak uitgedroogde vijvers en rivieren heb gezien.

Vlak voor de lunch passeren we het prachtige stadje Tournon-sur-Rhône, waar we wonder boven wonder in een straat langs de rivier een geschikte parkeerplek voor Blizz vinden.

De zon schijnt volop, het is aangenaam warm, ik schat zo'n 17 graden, en we besluiten lunch te maken.

We hebben nog wat pasta van de vorige dag, stukjes broccoli, een zak biologische tomatensoep en geraspte kaas.

Alles bij elkaar in de pan en hmmmm, wat genieten we ervan!

Na de lunch wandelen we nog even over de markt en richting de oude brug naar de overkant.

Het voelt als vakantie.

Pont du Gard, Nîmes en nog meer camperavonturen

We rijden verder richting Nîmes en Willem vertelt dat we deze stad absoluut niet mogen overslaan, omdat het zo'n prachtige stad is. Maar eerst wil hij nog een andere bijzondere plek bezoeken -  Pont du Gard, bij het dorpje Remoulins.

Oké schat, doen we!

Alleen wordt het steeds drukker naarmate we dichterbij komen. Overal mensen, auto's, verkeersregelaars en opvallend veel mensen die aan het hardlopen zijn. Na wat onderzoek ontdekken we dat uitgerekend deze zaterdag dé zaterdag is waarop maar liefst 11.000 mensen in die omgeving meedoen aan een hardloopwedstrijd. Elfduizend!

Wij wilden alleen maar even rustig een oud Romeins bouwwerk bekijken, maar blijkbaar had half Frankrijk besloten daar vandaag hardlopend omheen te gaan. Oké, geen Pont du Gard dus. Dan maar door naar Nîmes.

Door alle drukte en wegafsluitingen nemen we een afslag die ons via de bergen van de Ardèche richting Nîmes brengt.

De zon begint al onder te gaan en we rijden over een smal weggetje met een paar behoorlijk spannende bochten.

Prachtig hoor, maar ik ben toch blij wanneer we net op tijd weer op een normale weg terechtkomen.

Als we in Nîmes aankomen, is het inmiddels donker. Volgens de app moet er ergens in de stad een parkeerplaats voor campers zijn, dus volgen we opnieuw braaf de aanwijzingen. Maar ik voel de bui alweer hangen.

Veel auto's, drukte, smalle straatjes en mijn zenuwstelsel dat opnieuw overuren draait.

We zoeken een tijdje naar een geschikte plek, maar vinden niets waar we met een gerust hart kunnen staan en ik wil eigenlijk alleen nog maar weg uit die stad.

Drukke steden zijn sowieso niet mijn favoriete omgeving, maar in het donker met een grote camper door smalle straatjes rijden, staat inmiddels officieel op mijn lijstje van activiteiten die ik liever oversla. We besluiten buiten de stad een overnachtingsplek te zoeken en na drie pogingen komen we uiteindelijk terecht aan de rand van een sportcomplex in een dorp naast Nîmes. Er staan veel bomen, dus dat voelt goed.

De volgende ochtend, na mijn ochtendroutine, zie ik alweer een paar auto's aankomen. Willem is ondertussen met zijn tandenborstel op pad gegaan en jawel hoor, hij is weer foetsie. Willem is namelijk een soort Houdini.

Hij doet alsof hij met iets heel normaals bezig is en ineens is hij verdwenen. Dan kan ik hem nergens vinden en natuurlijk ook niet bereiken en je begrijpt dat ik daar niet bepaald vrolijk van word. Sterker nog, het tegenovergestelde is waar.

Elke keer als hij dat doet, word ik boos, ook al weet ik dat het weinig zin heeft, want hij heeft zelf totaal niet door dat hij weer eens spoorloos verdwenen is.  Als hij eindelijk terugkomt, vertelt hij dat we snel moeten vertrekken, omdat hier vandaag een belangrijke wedstrijd wordt gespeeld en we anders misschien niet meer weg kunnen. Ja hoor.

Zondagochtend natuurlijk.

We verplaatsen Blizz iets verder naar de rand en ik ontdek een mooi sportpark met een vijver. Daar maak ik een wandeling en doe ik een paar tai-chi-oefeningen en als ik terugkom, staat de havermoutpap al klaar.

Hmmmm, wat kan een eenvoudig bakje warme havermoutpap met zaadjes en kruiden toch heerlijk zijn!

Na het ontbijt en de afwas zetten we koers richting Lunel, een plek waar Willem vroeger veel vakanties heeft doorgebracht.

Het plaatsje ligt bij de Middellandse Zee en wanneer we aankomen, is het alweer bijna lunchtijd.

We parkeren Blizz bij Lidl (altijd goed) en wandelen richting de markt.

Onderweg passeren we een klein Marokkaans winkeltje waar buiten kippen aan het spit worden gegrild.

We blijven even kijken en wanneer we ontdekken dat je voor 12,- euro een hele kip en ook een bakje aardappels met doperwtjes en worteltjes bij krijgt, hoeven we niet lang na te denken. Het is tenslotte zondag, dus laten we eens iets speciaals eten! Dolblij lopen we met onze feestmaaltijd terug naar Blizz en wat hebben we gesmuld! We houden zelfs nog een halve kip over voor de volgende dag. Helemaal gelukkig.

(Ik kan je vertellen dat het eten in deze levensfase nu belangrijker is dan ooit, niet alleen omdat we  geen honger willen hebben maar voornamelijk het regelmaat en echte goede warme maaltijden zorgen ervoor dat we toch goed in balans blijven plus het maakt het geluksgevoel wat groter als het even minder fijn voelt)

Helaas is het die zondag regenachtig, maar dat houdt ons natuurlijk niet tegen om eindelijk weer naar het strand te gaan en van de zee te genieten. Een wandeling over het strand laat ik me niet afpakken.

We gaan ook nog even langs bij de eigenaar van de camping waar Willem vroeger zoveel vakanties heeft doorgebracht.

Daarna wordt het hoog tijd om een plekje voor de nacht te zoeken. Terwijl we langs de zee rijden, met aan de andere kant een groot meer, zien we overal flamingo's staan. Wat bijzonder!

Uiteindelijk komen we in het donker aan op een kleine, afgelegen parkeerplaats bij Béziers. Het is er maar liefst 17 graden en heerlijk stil.

We lezen nog wat en vallen daarna lekker in slaap.

Platja de Pals: eindelijk echt warm!

En dan is het maandag en weten we precies waar we naartoe willen.

Een vriend Rich, die veel jaren door Spanje met een camper heeft gereisd, heeft ons de tip gegeven om zeker langs Platja de Pals te gaan en daar ietsje langer te blijven. Dus dat wordt onze eerste stop in Spanje.

Wanneer we aankomen op een parkeerplaats naast een groen park, staan er al vijf andere campers.

Wat gezellig! En natuurlijk staan er ook Nederlanders. Omdat we het leuk vinden om weer eens met andere mensen te praten dan alleen met elkaar, nodigen we hen uit om 's avonds bij ons iets te komen drinken.

Maar eerst gaan we nog snel naar het strand, ook al begint het al donker te worden.

De lucht ruikt heerlijk naar dennenbomen en er hangt ook een zoete geur die ik niet helemaal kan thuisbrengen. Wat een heerlijke plek!

Onze bezoekers blijken een jong stel van rond de veertig uit Den Helder te zijn.

Ze hebben vier maanden vrij genomen om Spanje en Portugal te ontdekken en te onderzoeken of ze zich misschien ergens daar willen vestigen. Het wordt een ontzettend fijne avond met veel herkenning.

Dat doet ons goed.

Omdat we geen haast hebben, besluiten we de hele dinsdag te blijven en de omgeving te verkennen.

En wat is het daar prachtig! De kust is heel rotsachtig en er is een lang wandelpad aangelegd langs de rotsen, met schitterend uitzicht over zee. Er blijkt zelfs een naaktstrand te zijn, dus wagen we een poging om te gaan zwemmen.

De zee is alleen behoorlijk wild en de golven zijn groot en echt zwemmen lukt helaas niet, maar ik kan me toch een paar keer helemaal onderdompelen in het water, dat verrassend lekker warm is...voor mij dan want voor Willem is het niet te doen.

Dus mocht je ooit naar Spanje gaan -  Platja de Pals is absoluut een aanrader! Wat ook heel erg fijn is in Spanje zijn de prijzen van diesel. Je kunt hier dus tanken voor 1,65 pel liter diesel, wauw, van zoiets praktisch wordt je ook heel blij, toch?

Woensdag 11 november: de laatste kilometers

We genieten nog even van de zon en een rustige ochtend, starten daarna de motor en nemen vijf minuten later afscheid van Platja de Pals.

Volgens veel spirituele kanalen is 11-11 een heel bijzondere dag, waarop de energie extra krachtig zou zijn om je dromen te manifesteren en je wensen het universum in te sturen. Nou, dat hoef je mij natuurlijk geen twee keer te vertellen!

Vanaf de vroege ochtend ben ik dan ook druk bezig om Willem te stimuleren onze dromen en toekomstvisie hardop uit te spreken, met elkaar te delen en vooral in die heerlijke hoge frequentie te blijven. Jaaaa, vandaag gaan we manifesteren! Positieve gedachten, vertrouwen, dankbaarheid, alles erop en eraan!

En ik ben er zó op gefocust dat het universum waarschijnlijk denkt: rustig maar, we hebben je bestelling ontvangen!

Maar dan...

We rijden een stadje binnen omdat ChatGPT ons naar een plek heeft gestuurd waar we onze watertank zouden kunnen bijvullen. Willem volgt braaf de aanwijzingen, maar ik krijg al snel het gevoel dat er iets niet klopt. De straatjes worden steeds smaller en ineens verschijnen er borden die duidelijk aangeven dat we een voetgangersgebied inrijden.

"Dat moet je niet doen, Willem! Hier mogen we helemaal niet rijden!"

Maar Willem heeft blijkbaar zijn eigen manifestatie voor die dag -  koste wat kost die watertank vullen.

En dus rijdt hij gewoon door.

Uiteindelijk belanden we met onze grote Blizz op een klein pleintje waar een groep mensen aan het demonstreren is voor Palestina. En alsof onze entree nog niet opvallend genoeg is, moeten de demonstranten ook nog eens een enorme Palestijnse vlag van de grond halen, zodat wij met onze camper erlangs kunnen.

Ik schaam me kapot!

En ondertussen ben ik zó boos op Willem, omdat hij weer eens per se wilde doorrijden terwijl het overduidelijk was dat we daar helemaal niet moesten zijn, dat ik mijn zorgvuldig opgebouwde hoge frequentie in recordtempo voel kelderen.

Daar gaat mijn manifestatie van liefde, harmonie en innerlijke rust!

Van de hoogste spirituele trilling rechtstreeks naar de bodem van Blizz.

En waarschijnlijk nog een paar meter eronder.

Het universum zal wel gedacht hebben: "Alena, je wilde toch oefenen met in een hoge frequentie blijven? Nou, hier is jouw praktijktest!"

Gezakt. Met vlag en wimpel.

En dan ook nog letterlijk met een vlag erbij!

Maar goed, we hebben nog maar een paar honderd kilometer te gaan tot onze bestemming. Op naar Tortosa!

We overwegen nog om onderweg in Barcelona te stoppen, maar inmiddels is het al twee uur 's middags.

En na onze eerdere avonturen besluiten we dat Barcelona nog wel even zonder ons kan.

We hebben inmiddels genoeg ervaring opgedaan met smalle straatjes, parkeergarages en mijn zenuwstelsel om te weten wanneer we beter gewoon kunnen doorrijden.

Dus zetten we koers richting L'Aldea, waar volgens de app een goede camperplaats moet zijn. En dat klopt!

Bij aankomst staan er al meer dan veertig campers in alle maten en kleuren keurig op een rij, afkomstig uit alle windstreken.

We vinden een plekje op een vochtige ondergrond van kleiaarde. Ik heb meteen al zo'n vermoeden dat dit bij regen niet bepaald een feestelijke situatie gaat worden en het regen is voorspelt...

Ik zie dat tegenover ons ligt een enorm stuk land vol mandarijnenbomen. En het zou Willem niet zijn als hij na zijn verkenningsronde niet ineens met mandarijnen terug zou komen.

"Hoe heb je dat gedaan? Ze hangen best ver van het hek!" vraag ik verbaasd. "Ja, mij lukt dat wel..." antwoordt hij droog.

En stiekem ben ik dan toch een beetje trots op hem dat hij zoiets voor elkaar krijgt en het gewoon durft.

De mandarijnen smaken heerlijk!

En ja hoor, die nacht regent het en wanneer ik de volgende ochtend wakker word en de deur opendoe, zie ik meteen dat mijn vermoeden van gisteren helemaal juist was. Voor ons ligt een enorme plas water.

Zodra ik naar buiten stap, zitten mijn slippers onder de modder. Nou, lekker dan. Ik had natuurlijk liever ongelijk gehad.

Oké, wegwezen hier, voordat de rest van de campers ook besluit te vertrekken en we met z'n allen in een camperfile midden in de modder terechtkomen!

We legen en reinigen snel onze plasemmer, maken onze slippers schoon, vullen water bij en weg zijn we.

Hup, richting Tortosa!

Voordat we de hoofdweg bereiken, rijden we nog langs sinaasappelbomen waar heel veel sinaasappels op de grond liggen.

En natuurlijk kunnen we het niet laten om er een paar op te rapen. En ooooh, wat zijn ze lekker!

Donderdag: de bergen in, op zoek naar onze finca

Het doel van donderdag is duidelijk. Voorraad inslaan, extra water regelen en daarna naar de finca van Brian en Esther in de bergen bij Roquetes.

Aan de rand van Tortosa liggen allerlei grote winkels, dus parkeren we bij Aldi. We maken eerst havermoutpap en daarna gaat Willem weer op pad en ik blijf lekker in de camper om een paar uurtjes te kunnen werken.

Al vanaf de vroege ochtend merk ik dat ik me helemaal niet goed voel. Eigenlijk begon het gister al. Lichamelijk voel ik me vreemd en ik heb een onverklaarbare pijn op mijn borst die ik niet goed kan plaatsen. Mijn stressniveau is behoorlijk hoog en ondertussen draait mijn hoofd overuren met het bedenken van de meest verschrikkelijke scenario's. Wat als dit gebeurt? En wat als dat? Mijn gedachten blijven maar rondjes draaien en voor ik het weet, heb ik mezelf helemaal gek gemaakt.

Het voelt alsof de grond onder mijn voeten langzaam verdwijnt en ik ieder moment kan instorten. Alsof alles wat ik de afgelopen weken heb meegemaakt, er nu in één keer uit wil komen.

En precies op dat moment belt een vriendin. Niet zomaar een vriendin, maar precies degene die ik op dat moment nodig heb.

Alleen al door erover te praten, voel ik de spanning langzaam zakken en krijg ik weer wat vaste grond onder mijn voeten. Ik geef mezelf eindelijk toestemming om even alles los te laten, te huilen, te vloeken en gewoon toe te geven dat het me allemaal even te veel is.

Pffff, wat een opluchting!

Dank je wel voor het luisteren, lieve Petra. Je telefoontje kwam precies op het juiste moment. Ik kan weer verder.

En wat kan ons eigen hoofd ons toch ongelooflijk voor de gek houden! Binnen een paar minuten weet het van één vervelende gedachte een compleet rampscenario te maken, inclusief alle ellende die nog helemaal niet heeft plaatsgevonden. Een prachtige voorbeeld van Vata die uit balans is, het kan niet beter.

Soms is ons hoofd een fantastische verhalenverteller, alleen jammer dat het zo'n voorkeur heeft voor horrorverhalen.

Wanneer we alles in Tortosa hebben geregeld, zetten we koers naar de plek waar we uiteindelijk moeten zijn.

En daar gaan we. De weg wordt steeds smaller.

Op een gegeven moment verdwijnt het gladde asfalt en rijden we over stenen en dat hadden we natuurlijk wel verwacht.

Overal om ons heen staan olijfbomen, heel mooi.  De weg gaat omhoog, omlaag, weer omhoog en wordt ondertussen steeds smaller. En dan komen we op een punt waar we een heel smal weggetje naar beneden moeten nemen.

Prima geschikt voor personenauto's, maar voor campers? Nou, daar hebben de ontwerpers van deze weg waarschijnlijk nooit over nagedacht.

Wat nu?

Onze bestemming ligt nog maar 350 meter verderop. Driehonderdvijftig meter! Zo dichtbij en toch zo ver weg.

We besluiten verstandig te zijn en niet verder te rijden en gelukkig kunnen we Blizz nog keren en tijdelijk tussen de bomen parkeren. Een klein stukje verderop staat een huisje met een auto ervoor dus stuur ik Willem om te kijken of hij iemand kan vragen of we daar misschien mogen blijven staan. Na vijf minuten hoor ik ineens duidelijk een gesprek in het Nederlands.

Hé, dat is interessant! Ik loop er snel naartoe en wat een leuke verrassing!

In dat kleine huisje woont een jong Nederlands stel dat daar zijn eigen biologische olijfolie produceert.

Ontzettend leuke mensen die het helemaal geen probleem vinden als Blizz op hun terrein blijft staan. Wat hebben we toch weer mazzel!

We blijven een tijdje gezellig praten, want we hebben pas om vijf uur afgesproken bij de finca. We vertellen heen en weer over zichzelf en als ik Mei (haar naam) vertel dat ik Ayurvedische coach bent, zegt ze: "Ik weet niets van Ayurveda, maar ik ken wel ashwaganda, dat helpt me enorm" En op dat moment denk ik "Verrek, die moet ik nu ook gaan gebruiken want dat is precies wat ik nodig heb in deze heftige tijd" Gelukkig heb ik die meegenomen samen met andere Ayurvedische remedies. Geloof je ook dat de ontmoetingen geen toeval zijn? Dank je wel Universum 🙏🏻

En natuurlijk duurt het niet lang voordat Willem alweer iets heeft geregeld. Hij spreekt af dat hij maandag komt helpen met het snoeien van de olijfbomen. De olijven zijn net geoogst, maar er is nog genoeg werk te doen op het land en Willem vindt het fantastisch om daarbij te helpen. Het voelt toch weer goed dat we iets terug kunnen doen voor het parkeren op hun grond.

We zijn dus nog maar net aangekomen en meneer heeft alweer iets gevonden om zich niet te vervelen. Maar ik moet wel eerlijk zijn, eigenlijk was ik het die vroeg naar de werkzaamheden bij hun en toen ze vertelde over het snoeien, wist ik dat dat echt iets voor Willem was en inderdaad, dat vind hij super leuk om het te doen.

Ik vermoed dat hij straks beter bekend is bij de plaatselijke olijfboeren dan bij de mensen die ons eigenlijk verwachten.

Maar dat is ook precies wat ik zo leuk vind aan deze manier van reizen.

Je weet nooit wie je onderweg tegenkomt, waar je terechtkomt of welke bijzondere ontmoetingen er zomaar ontstaan.

En soms blijkt een weg die voor Blizz nét iets te smal is, juist de weg naar iets heel moois.

Ik denk dat ik voor nu wel genoeg heb geschreven.

Volgende keer vertel ik verder.

Doei!