Blog

Mijn verhaal gaat nog even door over andere avonturen dan je zou verwachten van iemand die reizend in een camper leeft, maar ook dit hoort erbij. Het waren twee weken waar elke dag een nieuwe uitdaging op mij stond te wachten, alsof het vooraf door iemand al is bedacht....

Het was een gezellige avond op zondag 11 oktober met de kinderen en kleinkinderen van Willem. Wat groeien die kleinkinderen toch hard en de vierde is alweer op komst, prachtig! Na het afscheid zijn we naar een heel fijne parkeerplek bij de ijsbaan gereden, waar we heerlijk hebben geslapen.

Maandag 12 oktober begon een nieuwe week en voor ons ook een heel drukke periode.

We zijn snel naar de RDW in Amsterdam gereden, hebben de exportpapieren, de verzekering en de exportplaten geregeld en rond 11.00 uur reden we alweer richting de grens. Het zonnetje scheen en gelukkig hadden we niet veel haast. Rond lunchtijd zijn we ergens bij Barneveld gestopt, met uitzicht op koetjes in de wei, en hebben we genoten van voorlopig onze laatste lunch in Nederland.

De reis ging voorspoedig en 's avonds konden we al voorbij Würzburg ons plekje uitzoeken, ergens in een dorpje niet ver van de snelweg. Het was een fijne, rustige plek vlak bij een sporthal, naast een hoge groene muur van bomen. Dat app Park4night is echt geweldig!

Ik heb nog even de website van de Tsjechische vreemdelingenpolitie gecheckt om te zien of er al iets veranderd was, maar helaas. Die avond had ik ook alles gedaan om de documenten voor dinsdag te manifesteren. Ik had mijn mind erop gezet dat ze morgen klaar zouden zijn, ik visualiseerde, ik voelde, ik had geen enkele twijfel en ik zag mezelf al helemaal blij zijn met de papieren. En toen viel ik in slaap.

De volgende ochtend stond ik op en begon met mijn ochtendritueel. Het was best koud maar met de oefeningen en het zonnetje die begon te schijnen was het best te doen. De laptop lag nog op tafel, ik opende hem en de website van de Tsjechische overheid stond er nog op. Ik ververste de pagina, terwijl ik dacht dat er zo vroeg in de ochtend vast nog niets zou zijn veranderd, en toen… verscheen er een bericht -  het klaar! 😃))))))

YESYESYES, woehoe!!!

Mijn geluk kon niet op! Heb je weleens geprobeerd om iets te manifesteren en ben je vervolgens toch ontzettend verbaasd als het echt lukt? Ik dus wel, haha!

Ik heb meteen een afspraak gemaakt en we konden de documenten de volgende maandag in Praag ophalen. We hadden ondertussen genoeg om te regelen dus het kwam goed uit.

De dag kon niet meer stuk. We hebben samen ontbeten en zijn snel weer gaan rijden.

De reis ging voorspoedig en was prachtig. We reden door een deel van Duitsland met ontzettend veel bossen en het was zo genieten om al die herfstkleuren te zien. Ik moet zeggen dat ik het echt een luxe vind dat we niet hoeven te stoppen voor plaspauzes, omdat ik gewoon even naar achteren kan lopen en daar op mijn gemak mijn behoefte kan doen op onze wc-emmer. Of dat binnen no time een lekkere warme maaltijd klaar kunnen maken, ook al zijn het soms alleen roereieren. Dat zijn toch de kleine luxes van het camperleven waar je van tevoren misschien niet meteen aan denkt, haha!

Dinsdag hadden we nog steeds tomaten van mijn ouders, dus even gestopt, snel een simpele, maar superlekkere tomatensaus gemaakt met olijven en spaghetti en het was weer een lunch waar velen jaloers op zouden zijn.

En in de middag zaten we al in Tsjechië. Willem had inmiddels wel genoeg gereden dus toen dacht ik: "Nou Alena, ga het nu gewoon doen, want je kunt het, dus stel je niet aan. Je hebt moeilijkere dingen gedaan dan een camper besturen!"

Dus zo gedacht, zo gedaan. Ik had met Willem afgesproken dat ik maar een stukje zou rijden en dat hij het voor Praag weer zou overnemen. Maar voordat ik het wist, zat ik vlak voor Praag in een file en was het niet zo makkelijk om even van bestuurder te wisselen. Ik voelde me eigenlijk prima op mijn gemak en besloot gewoon door te rijden.

Praag was overvol en onze routeplanner had daarom een snellere route bedacht, dwars door het centrum! Alsof hij dacht: die Alena heeft net haar eerste kilometers in de camper gereden, laten we haar meteen maar even de ultieme rijtest geven.

En zo werd ik dus meteen in het diepe gegooid en mocht ik voor het eerst met Blizz dwars door het centrum van Praag manoeuvreren. Ik ben zo trots op mezelf dat ik rustig ben gebleven en Blizz heelhuids door Praag heb geloodst. YES!!!

Toen we om 20.00 uur 's avonds in Janov aankwamen, was het daar alsof ik nooit weg was geweest. Ik denk dat de hond Daisy de enige was die oprecht ontzettend blij was om mij weer te zien en ik haar ook.

Woensdag begon onze race tegen de klok om alles wat geregeld moest worden zo snel mogelijk voor elkaar te krijgen.

Eerst moesten we dingen voor de Tsjechische APK regelen en daarna gingen we langs de Tsjechische SVB om duidelijkheid te krijgen over mijn Nederlandse bedrijf. Mijn hersenen stonden op ontploffen toen ik na anderhalf uur praten met een ontzettend lieve en behulpzame medewerkster weer naar buiten kwam. Oef, dat wordt nog een hele klus om dat goed te regelen…

Donderdag ging Blizz naar de APK, waar we een paar uur moesten wachten totdat alles wat nodig was geregeld was. In de middag gingen we naar de afdeling Huwelijken in een andere stad, waar ik vol blijdschap binnenkwam met in mijn handen onze verse huwelijksakte, die nota bene in meerdere talen was opgesteld, om vervolgens te horen dat ik toch echt een officiële vertaling van een beëdigd vertaler moest hebben.

Natuurlijk! Want waarom zou een document in meerdere talen voldoende zijn als je er ook nog een officiële vertaling van kunt laten maken? Mijn hersenen kraakten alweer.

Oké, natuurlijk ga ik dat regelen. Maar eerst snel naar een verzekeringsmaatschappij om Blizz te verzekeren en natuurlijk ging dat ook niet meteen zoals we in Nederland gewend zijn. Ook daar moest ik wachten op een procedure. Oké, we gaan verder.

En denk je dat het toen klaar was? Nee hoor, want Willem had ook heel dringend een pedicure nodig en dus had ik voor hem nog een afspraak gemaakt om vijf uur 's middags, in dezelfde stad waar de APK was.

Terwijl ik op hem wachtte, kwam ik in een cafeetje terecht waar het heerlijk behaaglijk was en waar de man achter de bar met veel trots een gembercacao voor mij heeft gemaakt.

Ooooh, wat was dat lekker! Dat had ik echt verdiend! Na al dat geregel was zo'n warme cacao inmiddels bijna een therapeutische behandeling.

Thuis ging ik als eerst op zoek naar een vertaler die onze huwelijksakte kon vertalen. De enige in de buurt, nou ja, zo'n 100 kilometer verderop, nam niet op en het leek zelfs alsof die helemaal niet meer bestond.

Natuurlijk, weer een nieuwe uitdaging…

Die avond lag ik in bed en je kunt je voorstellen hoe verschrikkelijk blij ik was dat ik eindelijk mocht gaan slapen.

Vrijdag moesten we meteen weer terug naar de APK om papieren op te halen die nog geregeld moesten worden.

En wat moest ik nu met die vertaler?

Toen kreeg ik een briljant idee. Als we maandag toch in Praag moesten zijn, kon ik net zo goed proberen om het daar te regelen. Op de website vond ik een hele lijst met vertalers en nu moest ik alleen nog voor elkaar krijgen dat onze huwelijksakte maandag al vertaald zou zijn. En het liefst zo snel mogelijk, natuurlijk.

Ik pakte het eerste telefoonnummer van de lijst, er werd meteen opgenomen en toen ik de aardige mevrouw vertelde waar ik mee zat, wat ik nodig had en dat het maandag klaar moest zijn, zei ze: "Stuur mij die akte maar per mail en kom hem maandag ophalen."

Ik geloof in wonderen en dit was er weer eentje. Thank you!

Tussendoor heb ik ook nog een mooi en goedkoop hotel gevonden in het centrum van Praag en op zondagochtend zaten we lekker in de trein richting Praag, zodat we maandag om 9.00 uur bij de vreemdelingenpolitie konden zijn.

Het hotel lag op tien minuten lopen van het metrostation en toen ik vanuit het raam naar links keek, zag ik de Moldau en een prachtige kerk op ongeveer vijf minuten loopafstand. Wauw, wat een plek!

We hebben onze spullen op de kamer achtergelaten en zijn meteen Praag in gegaan om van deze bijzondere stad te genieten. En dat is zeker gelukt. Wat is Praag toch een schitterende stad! Als je er nog nooit bent geweest, ga vooral zolang het kan, want je weet werkelijk niet wat je ziet.

En toen was het maandagochtend. We stonden al om 8.00 uur in de metro, zodat we zeker op tijd zouden zijn. Maar het openbaar vervoer in Praag werkt zo goed en snel dat we een half uur te vroeg waren en om 9.00 uur stonden we alweer buiten met het document in onze handen.

Willem heeft nu officieel een verblijfsvergunning voor Tsjechië en dat moest natuurlijk gevierd worden .....alleen niet nu.

Met de mevrouw die onze huwelijksakte zou vertalen, had ik afgesproken dat we bij haar langs konden komen wanneer het ons uitkwam. Met geweldige Praagse OV stonden we om 10.00 uur alweer aan de andere kant van de stad voor haar huis. Deze superlieve vrouw stond ons buiten op te wachten en had alles geregeld. Snel afhandelen en wonder boven wonder zaten we om 11.00 uur alweer in de trein terug naar Česká Třebová.

Ik zat in de trein en was me enorm over verbazen hoe goed en snel alles ineens ging. Ik stuurde duizenden dankbetuigingen naar boven, want na al die ingewikkelde procedures leek het universum eindelijk besloten te hebben om een beetje mee te werken.

Om 13.00 uur zaten we alweer in Litomyšl bij de verzekeringsman om hem alle documenten te geven, met de toezegging dat we hopelijk diezelfde dag nog iets van hem zouden horen.

Eindelijk tijd voor lunch!

Aan de rand van het centrum van Litomyšl zit een kleine biologische veganistische traiteur waar ze heerlijk koken en we hadden weer ontzettend veel mazzel dat we vijf minuten voor sluitingstijd aankwamen en nog een bord eten konden krijgen.

Hmmmmm, wat was dat lekker!

Twee uur later kreeg ik een bericht van de verzekeringsman dat de aanvraag niet was geaccepteerd.

Wat?!

Ehmmm… oké, daar gaan we weer.

Een andere verzekeringsmaatschappij bellen, alles opnieuw doorgeven en dan weer wachten, toch een beetje nerveus of het deze keer wel zou lukken...

Inmiddels was deze dag klaar en ik ook. Lekker slapen.

Het is dinsdagochtend en de geregelrace gaat door. Ik zie in mijn mail dat de aanvraag is geaccepteerd, maar als ik de prijs zie, val ik bijna flauw.

ZÓ VEEL GELD!!!

En ik dacht nog dat dit het ergste nieuws van de dag was, maar toen ik naar de Tsjechische RDW belde en te horen kreeg dat we pas over twee weken aan de beurt zouden zijn omdat ze een achterstand moesten inhalen, kreeg ik bijna een hartaanval. Die ging vervolgens over in paniek en wanhoop.

Wat nu?!

We moeten op 12 november in Spanje zijn!!! We hebben daar een afspraak om drie weken op de honden en katten te passen.

"Oké, rustig Alena, dit komt echt weer goed", riep iets vanbinnen tegen mij. "Gewoon doorgaan."

De verzekering van Blizz was nu het belangrijkste om te regelen. Mijn vader vroeg waarom ik niet naar zijn verzekeringsmaatschappij ging, omdat hij daar die vrouwen kende. Ik checkte even of deze maatschappij buitenlanders met hun buitenlandse schadevrije jaren accepteerde en het leek hoopvol.

Oké, laten we gaan.

Mijn vader ging met mij mee. Het was een klein kantoortje aan de rand van de stad waar twee lieve vrouwen zaten die ontzettend hun best hebben gedaan. Ze moesten wachten op verschillende acties van bovenaf maar het is ze toch gelukt om een geweldige polis af te sluiten voor een fantastische prijs! Alles was net op tijd geregeld zodat we bij een RDW in een andere stad een aanvraag konden indienen. Daar gaan we...

Eerst gingen we naar Litomyšl, waar ze een goede reputatie hadden. We kwamen een kwartier voor sluitingstijd aan om te horen dat het bij hen niet zo snel zou gaan omdat de juiste mensen er de volgende week niet zouden zijn.

Oké, wat nu?

Even kijken… in de volgende stad sluiten ze om 15.00 uur en die ligt een halfuur rijden verderop.

Oké, let's go!

Om 14.30 uur kwamen we daar aan en konden we nog net op tijd onze aanvraag inleveren.

Pfffff!

Echt waar, als ik alcohol zou drinken, dan was dit zo'n dag geweest waarop ik een hele fles achterover had willen slaan. Zo voelde het tenminste. Maar het werd geen alcohol, wel een reep chocolade. Een stuk veiliger, haha!

Omdat woensdag een nationale feestdag was, was alles gesloten en kon ik even helemaal niets regelen. En geloof me, ik was daar ontzettend blij mee, want ik was echt toe aan een pauze.

Woensdag was ik dan ook vooral aan het bijkomen van de afgelopen racedagen en mijn eigen werk weer aan het doen want jaaaa, daar ben ik ook mee bezig.

Gelukkig zitten we hier vlak bij het bos en staat het dorp vol met bomen, dus als ik wil uitblazen duurt het niet zo lang om snel in de natuur te zijn. En dat is in deze tijd van het jaar zo bijzonder!

Ik word vanbinnen zo rustig en blij als ik om me heen kijk en overal die prachtige goudgele bomen zie, soms oranje of rood, met hier en daar nog wat groen ertussen. Wat geeft dat een bijzonder ontspannend gevoel.

Wandelend door het bos vonden we ook nog een paar paddenstoelen en zo kwam ik weer helemaal ontspannen en vervuld door al die schoonheid terug.

En het is donderdag en we gaan door!

Ik word vroeg wakker met een onrustig gevoel, omdat ik weet dat ik weer aan het geregel moet beginnen. Gelukkig is het nu iets minder spannend, omdat het vooral gaat om dingen af te maken.

Eerst een afspraak bij de zorgverzekering om Willem aan te melden, daarna langs de verzekeringsmaatschappij waar Blizz inmiddels verzekerd is om de papieren op te halen. Natuurlijk met een cadeautje voor die twee dames die zo ontzettend hun best hebben gedaan.

Alles ging voorspoedig en ik was voor vandaag dan ook klaar… nou ja, behalve dat ik nog met de Nederlandse instanties moest communiceren en opnieuw contact moest opnemen met de Tsjechische SVB, maar dat had gelukkig iets minder haast.

Een wandeling in het bos was weer zalig en omdat we opnieuw een paar paddenstoelen hadden gevonden, heb ik ze allemaal gebakken. Samen met een stukje brood was dat weer een fantastisch avondeten.

Door al dat geregel heb ik eigenlijk heel weinig tijd voor de kinderen hier. Ik ben ontzettend dol op ze en mis het contact met ze.Toen ik uit het bos kwam, hoorde ik ze buiten praten en liep ik naar ze toe. Hun opa, (mijn broer) en hun vader waren net bezig om twee schapen uit te laden die ze hierheen hadden gebracht om ze de volgende dag te laten slachten. Als ik die dieren zie en hoor wat hun te wachten staat, word ik al misselijk. Hopelijk ben ik morgen op tijd weg en hoef ik het niet mee te maken.

Bijzonder hoe de kinderen hieraan gewend zijn. Als ik Stela vraag of ze het niet zielig vindt, zegt ze heel nuchter: "Nee, het is vlees."

En dan vraag ik me af hoe dat vroeger bij mij was. Mijn ouders hadden vroeger varkens, konijnen en kippen die voor de slacht bestemd waren en ik vond dat toen ook normaal. Alleen weet ik nog heel goed dat ik het geschreeuw van een varken niet aankon en huilend onder de tafel zat, met mijn vingers diep in mijn oren.

Ondertussen ben ik de hele dag aan het manifesteren dat de Tsjechische kentekenplaten morgen klaar zullen zijn. Ik merk dat mijn moeder het echt niet meer leuk vindt dat we er nog steeds zijn en voor ons is het ook behoorlijk moeilijk om hier in deze situatie te zitten, terwijl we afhankelijk zijn van de snelheid van de instanties.

Maar omdat we altijd geluk hebben, gaat dit natuurlijk ook gewoon lukken!....… Niet dus.

Het was eigenlijk ook onrealistisch om te denken dat het zo snel klaar zou zijn. Blijkbaar heeft het universum ook gewoon te maken met de openingstijden van de Tsjechische RDW, haha!

Maar goed, laat ik proberen er positief naar te kijken, al valt dat op dit moment niet mee.

"Gelukkig" was ik nog niet met alles klaar, dus vrijdagochtend ging ik ons huwelijk inschrijven bij de Tsjechische instanties.

Ondanks het feit dat ik ontzettend veel moet regelen bij allerlei verschillende instanties, is er wel een voordeel: op de meeste plekken waar ik moet zijn, hoef ik niet van tevoren een afspraak te maken. Dat betekent dat ik gewoon kan gaan wanneer ze open zijn en dan maar moet hopen dat er niemand voor mij in de rij staat. Wonder boven wonder was ik overal de enige op dat moment en kon ik meteen terecht.

Misschien heb ik het al geschreven, maar dan nogmaals: de aardigheid, vriendelijkheid en behulpzaamheid die ik hier overal meemaak, zijn echt geweldig!

Eerlijk gezegd vind ik het geregel op zich geen probleem. Het is wat het is en ik wist van tevoren dat het niet makkelijk zou worden en ik kan dit.

Wat ik het zwaarst vind, is dat we eind oktober nog steeds in Tsjechië zijn en bij mijn ouders verblijven. Heb ik hier nog iets wat ik moet uitspreken of bespreken? Ja, natuurlijk zou ik nog over heel veel dingen willen praten en bepaalde zaken willen uitpraten, maar ik voel dat het niet de juiste tijd voor meer is. Zo is het genoeg.

De dagelijkse wandelingen in het bos en het zoeken naar paddenstoelen doen mij ontzettend goed, maar vrijdagavond krijg ik toch een megazware hoofdpijn die ik bijna nooit meemaak en waardoor ik helemaal gevloerd ben.

Het is duidelijk dat dit de verwerking en uitwerking is van alle spanning van de afgelopen weken, waarin ik op verschillende fronten bergen heb moeten verzetten. Ik kon vrijdag eindelijk loslaten en me overgeven aan wat er komen gaat.

Het weekend begon regenachtig en koud. Hoe overleef ik dit weekend?

Ik realiseer me dat dit de eerste keer is dat ik op zaterdag al niet kan wachten totdat het maandag is. Nou, dat is dan tenminste iets positiefs, haha!

Ik voel ook dat ik deze twee dagen zo veel mogelijk moet zorgen dat mijn binnenwereld rustig blijft, dat ik bij mezelf moet blijven, dingen niet persoonlijk nemen en ik niet vergeet om van de kleine dingen te genieten en dat ik ondanks alles dankbaar blijf voor wat ik heb en beleef. Gelukkig zijn hier nog de kinderen met wie ik zaterdag ochtend fijn aan het spelen ben, ik blij,, zij blij....zo makkelijk is het bij de kinderen!

Ik moet toegeven dat ik op dit soort momenten een eigen huis mis. Maar als Willem en ik samen praten over onze beslissing, zijn we het er allebei over eens dat we een goede keuze hebben gemaakt en dat deze periode maar tijdelijk is.

We hebben nog steeds dezelfde visie en die is prachtig. Daar gaan we voor! En dat te weten, dat we samen ergens naartoe bewegen waar we allebei in geloven, is in deze tijd goud waard.

Een vriend van me appte gisteren, nadat ik hem over onze situatie had verteld:

"Ik merk dat je je nog niet volledig hebt overgegeven. Go with the flow."

En dat is precies wat ik op dat moment nodig had.

Dank je wel, Rich!