Blog

Ik moest even nadenken welke datum het eigenlijk is, want de tijd gaat zo snel en er gebeurt bizar veel.

Wie mijn vorige deel heeft gelezen, weet dat er op 1 oktober een breekpunt in onze relatie is geweest.

Het is vandaag 17 oktober en ons leven voelt als een grote soap. Alleen hebben wij geen script gekregen…

We zijn op zondag 4 oktober vertrokken van de camping vlak bij Tábor en richting Jindřichův Hradec gereden, naar het deel van Tsjechië dat Tsjechisch Canada heet. Onderweg hebben we nog een bijzonder plekje bezocht: Červená Lhota, met een rood kasteel dat normaal gesproken in een meertje staat. Maar omdat het de afgelopen maanden zo droog was in Tsjechië, zat er bijna geen water meer in dat meertje. Wat vond ik dat triest om te zien. Gelukkig deed het weinig af aan de schoonheid van het kasteel en de bosrijke omgeving. Daarna hebben we ook de stad Jindřichův Hradec bezocht, die weer zo ongelofelijk mooi was. En ook heel gezellig!

Over Tsjechisch Canada: in de jaren twintig van de vorige eeuw was er een bekende Tsjech die naar Canada was gereisd. Toen hij terugkwam en dit deel van Tsjechië bezocht, deed het hem erg aan Canada denken. Zo is de naam eigenlijk ontstaan. Ik ben zelf nog nooit in Canada geweest, maar toen we bij de camping aankwamen, aan de oever van een klein meer, met bossen en grote stenen erachter, kon ik me er wel iets bij voorstellen.

Het was daar echt prachtig en als je Tsjechie wil bezoeken, vergeet dit niet!. Omdat wij de enige bezoekers waren, konden we het mooiste plekje kiezen. De eigenaar, een tachtigjarige man, was heel blij om ons te verwelkomen en bleef gezellig staan praten. Binnen een paar minuten tutoyeerden we elkaar en hadden we een heel leuk gesprek.

’s Avonds maakte Willem weer een vuurtje. Het was echt bijzonder om daar samen aan de oever te zitten, te genieten van het vuur en te voelen hoe close we eigenlijk zijn.

Omdat we elkaar de afgelopen dagen met rust hadden gelaten, ontstond er een ontspannen sfeer. We voelden steeds meer hoe sterk onze basis is en dat we helemaal niet zonder elkaar willen zijn. De zachtheid en liefde werden aan beide kanten weer voelbaar.

We hebben daar in twee dagen mooie fietsroutes gereden, voornamelijk door de bossen, langs grote meren, kleine dorpjes en de burcht Landštejn. Dinsdag zijn we verder naar het noorden gereden, richting mijn ouders, omdat er vanaf donderdag slecht weer werd voorspeld. Ook moesten we vrijdag bij de Tsjechische APK zijn om te laten bekijken wat er allemaal nodig is om de keuring goed te laten verlopen.

Onderweg naar de volgende camping hebben we de UNESCO-stad Telč bezocht. Die was inderdaad praaachtig, maar ik voelde er niet zo’n fijne sfeer als in de vorige stad. Het stadsplein was enorm, met aan alle kanten prachtige oude Tsjechische huizen in verschillende kleuren, restaurants en winkeltjes onder de arcades. Een mooi kasteel, een groot park, een meer… Ik ben heel blij dat we deze bijzondere stad hebben kunnen bezoeken.

Het was alweer lunchtijd toen we uitgekeken waren en we besloten ergens in de natuur te lunchen. Zo vonden we een plekje met uitzicht op het bos. Snel groenten met roerei gemaakt, een stuk Tsjechisch brood erbij, waar we zo dol op zijn… Een mens heeft weinig nodig om gelukkig te zijn. Nou ja, dat brood helpt wel een beetje.

Een uur later zetten we koers naar de camping, die niet ver weg was. Na een halfuurtje rijden kwamen we aan op een hele leuke camping in Řásná, met houten huisjes, camperplekken en natuurlijk een vuurplaats, waar een paar uur later het vuur weer heerlijk brandde.

Omdat de temperaturen ’s avonds flink dalen, is het een zegen om een vuur te kunnen maken. Gelukkig was het daar niet zo koud als in Šumava. Ik merk dat ik inmiddels zo gewend ben aan de kou dat het me niet meer zo veel doet en eigenlijk veel blijer ben met de kou dan dat hitte in Thailand.

. Jammer genoeg hadden we die middag belangrijke dingen te doen en te regelen, waardoor we eigenlijk geen tijd hadden om de omgeving te verkennen. Maar ook dat hoort erbij.

De volgende dag pakten we na het ontbijt onze stoelen en tafel weer in en gingen we richting Žďár nad Sázavou. Daar was ik ook nog nooit geweest en van een vriendin had ik gehoord dat ik daar echt naartoe moest.

We kwamen laat in de middag de stad in. Omdat we niet meer op een camping wilden staan, parkeerden we onze Blizz op een grote parkeerplaats bij een recreatiepark aan een groot meer. Een heel fijn plekje.

We hebben snel wat gegeten, de fietsen gepakt en zijn, voordat het donker werd, naar een bijzondere plek boven de stad gereden. Die heet Zelená Hora. Het is een plek op een heuvel waar een kerk staat, met daaromheen een muur met overdekte gangen in de vorm van een ster.

De kerk is gewijd aan Johannes van Nepomuk. Volgens de legende wilde hij het biechtgeheim van de koningin niet prijsgeven en moest hij dat met zijn leven bekopen. Nadat hij van een brug is gegooid en was verdronken, zouden er vijf sterren boven zijn lichaam zijn verschenen. Daarom komt het getal vijf overal terug in de kerk: in de vorm van een vijfpuntige ster, de vijf ingangen, de vijf kapellen en de vijf altaren. Als je eenmaal op die sterren begint te letten, zie je ze opeens overal.

We waren net op tijd om alles nog bij daglicht te kunnen zien. En wauw, wat was dat bijzonder. De kerk is wit en heeft vijf groene deuren. Op de hoofddeur hangt een gouden ster. Overal komen stervormen terug en onder de arcade is op één plek een prachtig plafond beschilderd met een ster en verschillende planten. De energie is daar heel sereen en krachtig. Echt heel speciaal.

Toen we daarboven stonden, hoorden we muziek uit de stad komen. We besloten op zoek te gaan naar de bron. En het is ons gelukt! Plotseling stonden we op een open plek met een podium waar een hele leuke Tsjechische band speelde. We hebben even geluisterd, maar het was inmiddels behoorlijk donker en we gingen terug naar Blizz.

Ik was best moe van zo’n dag en voelde ook de vermoeidheid van de afgelopen dagen. Ik was blij dat ik mijn bed in kon duiken.

Plotseling werd ik wakker. Ik hoorde een autodeur dichtslaan en daarna voetstappen. Mijn hart ging tekeer. Komt iemand ons controleren? Wie is dat? Wat gaan we doen? Pfff wat een stress....!Gelukkig reed de auto na een paar minuten weer weg en viel ik snel opnieuw in slaap.

Het is altijd een beetje spannend als we ergens overnachten waar het eigenlijk niet mag. Ik denk dan meteen dat iemand ons komt wegsturen, ook al is dat nog maar één keer gebeurd. en dat was in Nederland waar op het terrein bewakers liepen, wat we niet wisten. 

Toen we de volgende dag wakker werden, was het aangenaam zacht weer. Ook al scheen de zon niet, het was warm genoeg om de fietsen te pakken en een korte route door de omgeving te rijden voordat we verder zouden gaan.

De route was prachtig! Door een dorpje, door de bossen en langs een groot meer. We kwamen mensen tegen die paddenstoelen zochten, fietsers en wandelaars. Een van de kleine dorpjes heette Račín, een naam die met het woord ‘kreeft’ te maken heeft. Bij de plaatselijke vijver stond dan ook een enorme houten kreeft met een hoed op. Ja, ook een kreeft wil er blijkbaar een beetje verzorgd bij zitten.

We kochten vers brood in een plaatselijk winkeltje en hebben daar later in Blizz enorm van genoten.

Daarna was het tijd om terug te gaan naar mijn ouders en daar een paar dagen te blijven voordat we weer naar Nederland zouden rijden. Onderweg heb ik in Litomyšl nog snel een telefoon met een Tsjechisch nummer gekocht, zodat ik beter met de Tsjechische instanties kan communiceren. Ik merk vaak dat er niet wordt opgenomen als ik met mijn Nederlandse nummer bel.

Jeetje, ik moest echt even wennen aan een gewone telefoon waarop je nog op knopjes moet drukken. We vergeten toch snel de dingen die ooit heel normaal waren. Mijn vingers zochten nog naar een scherm om overheen te vegen.

Het was vreemd om weer bij mijn familie te zijn. Eerlijk gezegd had ik er niet zo veel zin in en ik had ook het gevoel dat ze daar niet echt op ons zaten te wachten. Behalve mijn vader, die altijd blij is om mij te zien… en de hond Daisy. Die was nog het meest enthousiast.

Vrijdagochtend was ik eigenlijk van plan om te werken, zoals de meeste ochtenden. Maar ik ging even naar buiten en zag onder de walnotenboom zo veel noten liggen dat ik het niet kon laten om ze te gaan rapen.

Mijn broer kwam er al snel bij om me te helpen met zijn speciale walnotenraper, of hoe ik dat ding ook moet noemen. Mijn vader kwam met een kruiwagen om alle noten in te doen, zodat ze daarna gepeld konden worden. Mijn werk moest dus even wachten. Ik kan het toch niet laten om deze mooie gelegenheid voorbij te laten gaan want niemand wacht op wanneer ik klaar ben met het werken.

Het waren er zo veel walnoten dat zelfs mijn ouders verbaasd waren. Meer dan normaal. En wat nog verbazingwekkender was... in de hele omgeving hadden de walnotenbomen dit jaar geen noten, terwijl die van mijn ouders een dubbele oogst leken te geven. Snap jij het?

Mijn vader heeft dan ook veel walnoten aan de buren en vrienden gegeven.

Het was zo mooi om die overvloed daar te zien. Emmers vol walnoten, kisten vol appels en peren… De kinderen die buiten speelden… Dat geeft zo’n warm gevoel.

’s Middags gingen we nog naar de APK-man. Toen we aankwamen, bleek er niemand meer te zijn. Ships, dat is balen. En nu? Ik bellen, hij neemt niet op. Dat was even minder, maar na vijf minuten belde hij gelukkig terug.

Het lukte me om hem over te halen toch nog iets voor ons te doen. Zo reden we later naar zijn huis. Lief hè? Ik was hem ook echt dankbaar dat hij dat voor ons overhad. We bespraken snel wat hij nodig had om de camper goed te kunnen keuren en zo kon ik die vrijdag eindelijk ontspannen. Hèhè, even geen geregel.

Mijn moeder had weer superlekker voor ons gekookt: de traditionele svíčková, een groenteroomsaus met knoedels. Heel lief van haar.

En toen was het zaterdag 10 oktober. Schijnbaar een normale dag, totdat er bij mijn ouders thuis opeens iets gebeurde. Mijn vader vroeg me iets, ik zei wat, mijn moeder reageerde… en plotseling was de sfeer alsof er een bom was ontploft. Alleen was het geen bom, maar mijn moeder.

Het is niet nodig om te schrijven wat er allemaal gezegd en gebeurd is. Het was best pittig. Maar ik heb zo goed gereageerd op alles wat mijn moeder op me afvuurde, dat het uiteindelijk eindigde in een stevige omhelzing. En in een opening bij haar die ik niet had verwacht.

Daarna ging ze even weg om tot rust te komen. Ik had op dat moment enorm veel behoefte aan een hug van mijn vader. Daar vroeg ik hem bewust om, want hij is niet gewend om dat te doen. Hij was wel heel blij dat ik het vroeg en we stonden elkaar te omhelzen, allebei blij dat dit gebeurde.

Na een tijdje ging ik naar mijn moeder, die in het tuinhuis noten zat te kraken. Ik ging bij haar zitten, hielp met de noten en we hadden een ontspannen gesprek. Ik voelde dat er iets bij haar anders was. Ze was zachter naar mij en opener.

Wauw… Had Jitka niet toevallig tegen mij gezegd dat 1 en 10 oktober heel belangrijke data waren wat energie betreft? Nou en of. Het is bizar wat er op die twee dagen bij mij is gebeurd.

Zondagochtend vertrokken we richting Nederland, omdat we daar een aantal belangrijke dingen moesten regelen. Onder andere ons geregistreerd partnerschap omzetten in een huwelijk, wat al paar maanden geleden werd afgesproken, omdat ze het geregistreerd partnerschap in Tsjechië niet als een wettige verbintenis zien.

En dat werd de afgelopen dagen best een dingetje. We zaten eigenlijk in een rare situatie met elkaar en wisten allebei niet of dit nu goed was om te doen of niet. We hadden er een serieus gesprek over en besloten het door te laten gaan. Voornamelijk om die praktische reden, maar niet alleen daarom.

Voor mij is het belangrijk dat er ook een goed gevoel bij zit. We hebben allebei erkend dat we nog steeds veel liefde voor elkaar voelen, eigenlijk niet zonder elkaar verder willen en hebben belangrijke afspraken met elkaar gemaakt.

Het leven met z’n tweeën in een camper vraagt meer aanpassingen dan we dachten, vooral in hoe we met elkaar omgaan. Het vraagt veel meer bewustzijn. Niet alleen over onze levensstandaard en hoe we anders willen leven, maar ook over onze relatie.

Het is een grote uitdaging, maar we gaan wel door. Deze periode heeft ons weer veel geleerd over onszelf, over onze relatie, over echte gevoelens en nog veel meer.

Onderweg naar Nederland stopten we voor een overnachting ergens bij Hannover, in een heel klein dorpje. Daar was een leuke parkeerplaats naast een prachtig natuur- en recreatiegebied. Er stond ook een Franse camper en het was toch best fijn om er niet als enigen te staan.

Deze plek stond als een goede overnachtingsplek voor onderweg aangegeven in de app Park4night. Echt heel handig!

De week zat vol dingen die geregeld moesten worden. Toen we maandag in Nederland aankwamen, gingen we meteen langs een autogarage om een paar kleinigheidjes te laten doen…

Na de inspectie kregen we te horen dat het toch wat meer was dan een paar kleinigheidjes. Toen we hoorden wat er allemaal mis was, was ik heel blij dat we er op tijd bij waren én dat alles donderdag al gerepareerd kon worden. Echt heel erg dankbaar.

Daarna kwamen we aan bij mijn lieve vriendin Marjo, waar ik twee nachtjes heb gelogeerd. Zo konden we fijn van elkaars gezelschap genieten. Ik had bij haar ook een fijne plek om in alle rust te werken.

’s Avonds gingen we nog langs onze vriend Peter, die onlangs vijftig is geworden.

Dinsdag moesten we allebei naar de tandarts en ’s avonds had ik met mijn kinderen afgesproken om bij mijn dochter thuis te eten.

Ik zou natuurlijk geen goede Tsjechische moeder zijn als ik niet een hoop eten uit Tsjechië had meegenomen. En zo zat ik in de trein en de bus, met een tas vol walnoten, appels, mijn moeders speciale saus, knoedels en kip onderweg naar mijn dochter die in Amsterdam-West woont. Een halve Tsjechische voorraadkast op reis.

Toen ik aankwam, waren ze er allebei. En oooooh, wat was het fijn om ze weer te zien. Het was als vanouds: samen in de keuken rommelen en eten maken. Tobias had onderweg nog lekkere kaasjes meegenomen voor de gezelligheid. Hij ging meteen de kip bereiden, iets wat hij heel goed kan.

Een uurtje later zaten we samen te smullen van een Tsjechische maaltijd met Hollandse rodekool. Het kon niet beter. Het was zo fijn om samen te zijn en het was ook oké dat ik weer een tijdje wegging. Het maakt me blij dat ze allebei goed bezig zijn in hun levens en me niet zo heel erg missen.

Woensdagochtend gingen we dus samen naar het gemeentehuis om officieel ja tegen elkaar te zeggen. Ik ben blij dat we de afgelopen dagen veel hebben gepraat, gevoeld, duidelijke afspraken hebben gemaakt en tot rust zijn gekomen.

Die dag was ook heel ontspannen, licht en met veel gelach. Natuurlijk hebben we het een beetje gevierd. We kochten een taart en gingen eerst bij Jitka lunchen, want zij was acht jaar geleden mijn getuige bij ons geregistreerd partnerschap.

We kregen andijviestamppot met een gehaktbal en ooooh, wat waren we blij! Ik wist niet dat ik andijvie zó zou missen!

Na het bezoekje aan Jitka reden we door naar Monnickendam, op bezoek bij Willems getuigen van acht jaar geleden: Roderick en Simone. Zij hadden vier dagen daarvoor hun bruiloft gevierd en zo vierden we samen, met een heerlijk stuk taart, hun bruiloft en ons huwelijk.

Jammer genoeg kon ik deze dag niet delen met mijn andere getuige, Tessa, want zij is al vier jaar aan de andere kant.

Ik heb heel veel aan je gedacht, lieve Tessa. En ik kijk nog steeds dankbaar terug op die dag waarop jij voor prachtige kransen van echte bloemen voor ons zorgde. Je vond dat we elkaar toch iets bijzonders moesten geven, omdat we geen ringen hadden. Je beleefde die dag zo intens, zoals jij was, en met zo veel liefde.

Toen ik maandag in de auto zat, had ik gezegd dat ik, nu we toch in Nederland waren, zo veel mogelijk Nederlandse lekkernijen wilde proeven. En zeker Surinaamse curry…

‘Wat heeft Surinaamse curry met Hollands eten te maken?’ vroeg Willem.

Ja, die kun je toch echt alleen in Nederland zó lekker eten, tenzij je toevallig naar Suriname gaat…

Dus had ik dinsdag harinkjes gehaald, woensdag stamppot bij Jitka gegeten en ’s avonds toch die Surinaamse curry bij Marjo gemaakt. Natuurlijk met roti erbij… Heeeeerlijk! Mijn lijstje Nederlandse lekkernijen bleek behoorlijk internationaal.

En we konden natuurlijk niet anders dan onze huwelijksnacht samen in Blizz doorbrengen. Gelukkig was het nog zacht weer en bleef het ’s nachts best warm. We zetten onze camper bij de ijsbaan neer en vielen binnen no time heerlijk in slaap. De bruidssuite had deze keer gewoon vier wielen.

Ik moet soms echt lachen en mezelf knijpen want ons leven lijkt soms echt een soapserie…

De volgende ochtend moest de camper meteen naar de autogarage. Gelukkig kon ik de hele ochtend bij Marjo zitten werken.

En natuurlijk kon ik het niet laten om ook nog even naar het strand te fietsen. Waaau, wat was het heerlijk om daar met mijn vriendin Loes te wandelen en te genieten van de zee en het strand! Dat had ik echt gemist!

Om vijf uur was de camper klaar en we waren heel blij dat alles was gedaan. Achteraf vertelde de garage-eigenaar namelijk dat er nog een paar dingen niet in orde waren geweest, zoals een schroef in een achterband, een belangrijke lampje niet brandde...

Als dat allemaal pas bij de APK in Tsjechië was ontdekt, hadden we echt een groot probleem gehad. Wat hebben we toch weer een mazzel.

’s Avonds mochten we aanschuiven bij mijn andere lieve vrienden, Pavla en Mike, met wie we een hele fijne tijd hebben gehad.

En toen was het opeens vrijdag. Na een kijkje op de website van de vreemdelingenpolitie, waarop stond dat het document nog steeds niet klaar was, besloten we het weekend ook nog in Castricum te blijven. Zo konden we de kinderen en kleinkinderen van Willem zien, die net terugkwamen van vakantie.

Het lukte me ook nog om een afspraak bij de kapper te regelen en zo was deze volle week weer afgerond.

We hadden weer zo’n geluk dat we de hele middag en avond in het huis van onze vrienden mochten blijven om lekker eten te maken en te douchen. Willem had ook nog tijd om iets in huis te repareren. Ik kook, hij klust… zo worden we misschien nog eens uitgenodigd.

Zaterdag was het regenachtig en koud, maar we stonden op het parkeerterrein bij De Hoep, waar het heel druk en toch behaaglijk was. Gelukkig was het af en toe droog en liet zelfs de zon zich nog even zien. Zo kon ik met Petra een wandeling door het bos en de duinen maken.

Omdat onze vrienden ook zaterdag de hele middag en avond weg waren, konden we weer in hun huis zitten, koken en douchen. Wat een luxe!

Het slapen in Blizz is heel lekker. We hebben het niet koud en voor de rest is het een kwestie van mindset. Niet te veel letten op de vervelende of oncomfortabele dingen en genieten van de kleine dingen.

Ik ben wel blij als we maandag snel alles bij de RDW kunnen regelen en terug naar Tsjechië rijden, waar een warme logeerkamer op ons wacht.

Pffffffffff, wat een gekke bijzonder tijd!  En wat ben ik dankbaar voor al die lieve mensen in Nederland die ik weer heb mogen zien en omhelzen.

Het is vandaag zondag 18 oktober en inmiddels ben ik ook klaar met schrijven. Het is gestopt met regenen, dus we gaan fietsen. En vanmiddag wacht ons al het bezoek aan de kinderen en kleinkinderen. Tot volgende keer.