Blog

Zoals ik al schreef op het einde van mijn vorige blog, gingen we zaterdagavond naar een Tsjechische film die daar in Auroville draaide in de bioscoop. Hij was prachtig! Ik had eigenlijk niets anders verwacht, omdat er in Auroville heel vaak van die mooie films worden gedraaid. Een paar dagen eerder ben ik ook naar een film geweest over de Ganges en de Amazone van een Indiase filmmaker (waarvan ik de naam niet meer weet), die ook echt schitterend was.

In ieder geval echt een aanrader om de film "Tancuj Matyldo" te zien. Pas op, je gaat wel huilen op het einde… en misschien zelfs eerder.

Die avond, toen ik naar ons verblijf kwam, voelde ik me al niet zo lekker en ik kreeg last van misselijkheid en diarree, en later in de nacht koorts en rillingen. Ships, dat was dus echt een probleem, want we gingen de volgende dag weer op reis en dit keer weer terug naar Thailand, Chiang Mai. Deze situatie was zo beroerd dat ik er niet van kon slapen en de hele nacht maalde er van alles door mijn hoofd, voornamelijk zorgen. Wat ga ik doen als het erger wordt? Wat doen we met de bagage die nog ingepakt moet worden? Ooh, de arrival card voor Thailand niet vergeten… Ondertussen affirmeren en mijn lichaam heel erg bedanken voor het goede werk.

Na een paar keer naar het toilet rennen en 2x een neemshot nemen (natuurlijke antibiotica), en nadat ik eindelijk ergens om 4 uur in de ochtend mijn lief een opdracht kon geven om de arrival cards te regelen en nog een fijne massage van hem kreeg, viel ik eindelijk in slaap. Om 8 uur in de ochtend werd ik wakker en ik voelde me ietsje pietsje beter. Ik nam een shot Guduchi voor het verhogen van mijn weerstand en antibacteriele werking ging me aankleden, tanden poetsen en even kijken of ik iets kon eten.....niet dus.

Gelukkig konden we in ons verblijf tot 1 uur ’s middags blijven, dus  geen haast..... Een lang verhaal kort – na nog 2 shots Guduchi, Norit en een elektrolyten drankje, ingepakt, iedereen gedag gezegd en uitgezwaaid, stapten wij om 5 uur in een taxi richting Chennai. De reis, die normaal 3 uur zou duren, duurde 5 uur omdat er een avondspits was en veel afgesloten stroken op de snelweg dus we konden echt niet ergens stoppen voor toilet of iets, want anders zouden we ons vliegtuig om 00.15 kunnen missen. Die 5 uur durende reis in de taxi heeft me nog een extra systeemstress gegeven, want ik heb al die tijd de Indiase wegen kunnen bewonderen die vol zaten met toeterende auto’s, bussen, vrachtwagens en motoren waarop vaak 3 mensen achter elkaar zaten, vaak met kleine kinderen in volle stank en uitlaatgassen. Daarbij opgeteld al die honden, koeien en zelfs varkens in de bermen, zoekend tussen bergen afval naar eten.

5 uur lelijke, lawaaierige omgeving heeft iets met mij gedaan. Ik voelde me echt geschrompen vanbinnen. Dat is waar ik het vaak met mijn klanten over had en heb - het is niet alleen de voeding maar ook je omgeving waarmme je je lichaam en je geest voedt en dat heb ik sterk gevoeld op dat moment.

Maar ik geloof in wonderen en die dag was er een van. Ik heb de reis goed overleefd zonder naar de wc te moeten gaan (mijn lichaam wist het gewoon en het heeft weer geweldig gewerkt).Dankbaar!

Om 23.55, na 5 pascontroles en een toiletbezoek, zaten we eindelijk in het vliegtuig en ik viel ook direct in slaap.

Van Chennai naar Bangkok, daar eventjes wachten en dan verder vliegen naar Chiang Mai, kwamen we om 9 uur ’s ochtends aan in het Chiang Mai Hill Hotel en wat een verademing was dat!!!

Ik moet eerlijk bekennen dat ik helemaal geen zin had in Chiang Mai en Thailand überhaupt en het liefst wilde ik in Auroville blijven. Ik geloof dat ik die ziekte op me heb afgeroepen doordat ik deze gevoelens had. Ik had geen zin in de rotzooi en de geur van verbrande plastic, straathonden en Thais eten.

Maar toen ik in een taxi zat in Chiang Mai en schone straten zag, geen straathonden, bergen en schone lucht rook… wat voelde het licht! Ook het feit dat ik de reis achter de rug had en me lichamelijk ietsje beter voelde, was fijn. Wat een rust!

Omdat we moesten wachten totdat we konden inchecken, gingen we de omgeving van het hotel verkennen. Niet ver daarvandaan staat een enorm winkelcentrum met 5 verdiepingen waar van alles te doen is. Grappig is dat dit winkelcentrum Maya (Illusie) heet, wat een toepasselijke naam is voor dit koop- en vermaakparadijs.

Inmiddels weet ik ook dat er in elk winkelcentrum meestal een uitgebreid aanbod van eten is, dus daar gingen we voor.

En dat was er ook, maar… Chiang Mai is de stad van carnivoren en ze zijn hier voornamelijk dol op varkensvlees, wat voor ons echt een no go is. ( Wist je dat varkensvlees heel toxisch is en een van de producten die veel parasieten bevat?) We eten sinds onze Ayurvedische retreat alleen vegetarisch en willen dat zolang mogelijk blijven volhouden. Uiteindelijk vonden we een Chinees restaurant waar we vegetarische soep en rijst konden krijgen – hoera!!!

Buiten was het inmiddels 30 graden geworden, dus we haastten ons naar het hotel waar we in de koele lobby de rest van de tijd hebben doorgebracht wachtend op onze kamer. Het hotel zelf was heel fijn en we hebben een fijne ruime kamer aan de kant van de tuin en het zwembad gekregen, heerlijk! Nog wel met buikkrampen maar kalm en blij viel ik in slaap.

Als je in Chiang Mai bent dan moet je natuurlijk de Old Town met de tempels bezoeken. Nou, dat hebben we dus gedaan. Op dinsdag, na een vegetarische lunch (yes, het is gelukt), gingen we op stap. Op het moment dat we de oude stad binnenstapten, zagen we overal tempels. De ene is nog niet uit het zicht, of de volgende staat al te wachten om bewonderd te worden, echt bizar en ook bizar mooi!

Na een paar uur lopen en verwonderen hebben we even een pauze genomen voor Thaise thee en daarna weer verder. We hebben die dag heel veel stappen gemaakt en we waren blij dat we weer richting Maya liepen, want we waren echt toe aan een massage. We wisten inmiddels dat er geweldige massagestoelen staan die een soort Thaise massage geven. Na 10 minuten in de stoel liggend en 20 baht armer voelden we ons weer klaar om een plek te gaan zoeken met vegetarisch eten en dat vonden we. Tussen de tientallen restaurant en tentjes hebben we een stalletje ontdekt die alleen vegetarische eten had maar echt heel uitgebreid. Nou onze geluk kon niet op!

Moe maar voldaan keerden we terug naar ons hotel waar ik in bad ging liggen met een masker op – wat voelde ik me toch een koningin.

Woensdag was een speciale dag want we hadden een middag een Elephant Experience geboekt  bij een Elephant Sanctuary in de jungle. Dus na een ochtend werken en lunchen in het shopping mall waren we klaar voor vertrek. We zouden om 13.30 opgepikt worden bij ons hotel, wat uiteindelijk 14.40 werd. Na het oppikken van nog 3 mensen reden we eindelijk richting de jungle.

De chauffeur was duidelijk een Vata-type en zijn Vata was duidelijk uit balans. Wat een zenuwachtige man was dat! Zijn rijstijl was zo onplezierig (gas geven – niet gas geven, gas geven – niet gas geven…) dat ik er echt last van kreeg. Na een uur rijden kwamen we aan bij een grote plek waar overal olifanten liepen of stonden. Er waren al een paar groepjes bezig met het voeren van olifanten en we kwamen als laatste.

In alle rust werd ons uitgelegd dat we ons moesten omkleden in kleding die ze voor ons klaar hadden liggen. Iedereen kreeg een vouwbroek, hemd, laarzen en een hoed en zo gingen we naar de olifanten. We kregen een paar takken om ze te voeren. De olifanten zijn het gewend en omdat ze de hele dag door eten, wisten ze al bij wie ze moesten zijn. Één kwam ook met een hoge tempo op me af waar ik echt van schrok maar hij werd tegengehouden door een oppasser daar pffff...Wat een imposante dieren zijn dat maar ook zo leuk  en vriendelijk..

De olifanten leven daar vrij, samen met een aantal honden, kippen en verzorgers. De meesten zijn ergens vandaan gered en sommige zijn daar geboren.

We kregen helaas een gids die weliswaar grappig was – hij noemde zichzelf Brad Pitt en maakte grapjes die voornamelijk hij heel grappig vond maar hij sprak heel slecht Engels en we moesten heel creatief zijn en goed luisteren en nadenken voordat we begrepen wat hij bedoelde. Het is me sowieso opgevallen dat veel Thaise mensen Engelse woorden uitspreken zonder het einde uit te spreken, dus het is vaak gissen wat ze bedoelen.

Na 2 uur de olifanten voeren, met water sproeien, met ze rondlopen, foto’s maken en een voorlichting die we niet goed hebben verstaan, kregen we een bord Pad Thai (fried noodles) en een beetje fruit en mochten we weer vertrekken.

Toen ik weer dezelfde chauffeur zag waarmee we waren aangekomen, voelde ik het al aankomen – dit wordt een pittige reis terug, want ik had nog een volle buik met noodles. En ja hoor, zijn rijstijl was helaas niet veranderd. Na een uur rijden, misselijk en met hoofdpijn, kwam ik uit de auto en was ik blij dat ik in de kamer op het bed kon belanden en mijn ogen dicht kon doen. Een onvergetelijke ervaring van begin tot eind, maar het feit dat ik zo dichtbij de olifanten mocht zijn neemt niemand van mij af.

Na een lange nacht slapen ben ik weer goed wakker geworden en had ik zelfs genoeg energie en zin om mijn oefeningen te doen en daarna in het zwembad te springen. Heerlijk, zo’n ochtend! Ik had zelf niet veel zin om iets te eten, maar het ontbijt in het hotel bood weinig aan wat ik in staat was te eten. Gelukkig is er altijd fruit en daar ben ik al blij mee.

Onze ochtenden zijn altijd om iets te regelen of te werken en omdat de komende dagen druk worden, aangezien we op vrijdag verder reizen naar een vriend van mijn lief die zaterdag gaat trouwen met een Thaise vrouw, hadden we besloten om rustig aan te doen. Ik had genoeg te doen en een rustige dag na zo’n middag rijden heen en terug uit de jungle heeft toch sporen achtergelaten. Het is ook zo dat ik nog niet 100% beter ben van de virusinfectie, dus rustig aan doen voelt goed. Natuurlijk hebben we gezorgd voor een goede lunch, dit keer Mexicaans met verse salade, mmm!

En dan even slenteren naar onze massageplek, een kokosnootsmoothie halen en dan weer terug naar het hotel waar we hebben genoten van het zwembad.

Aangezien er over een paar dagen het Chinese Nieuwjaar wordt gevierd en het Vuurpaard zijn plaats inneemt van de Hout-Slang,  worden er al dagen van tevoren overal versieringen opgehangen. Mensen bereiden zich voor op het feest en er worden alvast stalletjes klaargezet en uitgeprobeerd voor het feest. Prachtig om te zien, al die rode lampionnen en andere rode versieringen. We hebben dus ook in de avond geproefd van verschillende Chinese lekkernijen. Mijn favoriet was vers geperst mandarijnensap en hele kleine dunne pannenkoekjes gevuld met zoete kokosreepjes. Heerlijk!

De reis naar het noorden op vrijdag ging prima.. We stapten om 10.00 in een luxe minivan en 3 uur later kwamen we aan in het plaatsje Fang. De weg was breed en eerst heel recht, dus ik kon zelfs op de laptop mijn verhaal verder afmaken, maar na een uur veranderde het landschap. We gingen echt door de jungle rijden, vol bochten en dalingen en stijgen, en ik was blij dat ik in slaap kon vallen.

We werden afgezet ergens langs de weg en binnen no time stond Pieter er al op zijn motor en zijn vriendin erachteraan met haar auto. De spullen erin en hup naar het resort. Ze hebben een mooi, ruim huisje voor ons geregeld, pal tegenover een tempel. Zo gaaf! Pieter heeft zijn motor achtergelaten voor ons zodat we ons vrij konden bewegen en we kregen heerlijke hapjes van Tam.

Een paar uur later hebben we ons verzameld bij het huis van Pieter waar zijn moeder en zijn broer al zaten. De dag was al een beetje georganiseerd, dus we hebben wat gegeten en gingen daarna naar de trouwlocatie. Omdat Tam kunstlerares is op een grote school (1600 leerlingen) mag ze haar huwelijksfeest houden in de aula van de school en dat is echt heel groot.

Maar eerst heeft ze ons meegenomen naar een ruimte met traditionele kleding en mooie stoffen en werden we aangekleed in prachtige gewaden. En als er geen kledingstuk was dat paste, werd er ter plekke iets gemaakt, dus ook voor mij. Ik mocht een stof kiezen en zo stond ik er binnen een paar minuten aangekleed en versierd. Ik ben benieuwd hoe het morgen zal eruitzien.

Buiten ontmoetten we nog twee Nederlandse vrienden van Pieter en na lang wachten konden we eindelijk naar een restaurant waar al vrienden van Tam zaten en waar we heerlijk eten hebben gekregen en voorna,elijk heel veel. Er was zelfs ook groente speciaal voor ons gemaakt.

Deze avond was voor mij een nieuwe ervaring en een enorme uitdaging,  want Thaise mensen zijn echte feestgangers en kunnen echt veel drinken. Naarmate ze meer drinken worden ze steeds luider, dus na een uur daar zitten was er zoveel lawaai dat ik het niet meer trok. Ik had eigenlijk al een beetje hoofdpijn en het werd steeds erger. Mijn buik begon weer op te spelen en mijn systeem gaf duidelijke signalen: wegwezen.

Gelukkig was de andere Nederlandse vrouw, Sejfke, net zo overprikkeld als ik en we hebben besloten om te vertrekken.

Zij en haar vriend Sander zijn hier al een paar weken en rijden door Thailand met een gehuurde auto. Wat was dat fijn om zo in de auto te stappen en voor ons huisje afgezet te worden. Om 21.00 uur lagen we in bed, terwijl het feest in het restaurant nog lang doorging.

En dan is het zaterdag 14 februari. De dag van de bruiloft.